หลินหานชวนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาทิ้งกระดาษเช็ดมือลงถังขยะ น้ำเสียงกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
“หลังส่งคนไข้เข้าไอซียูแล้ว ให้จับตาดูภาวะน้ำย่อยตับอ่อนรั่วกับค่าการติดเชื้อเป็นพิเศษ”
“เข็มสองสามเข็มที่ช่องว่างหลังตับอ่อนช่วยกดเลือดไว้ได้ แต่การปนเปื้อนรุนแรงมาก หลังจากนี้คงไม่ง่ายแน่”
หลินหานชวนกำชับเสร็จ สายตาก็หันกลับมาหากู้หลิน
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพที่กู้หลินลงมืออยู่บนโต๊ะผ่าตัดผุดขึ้นมาในหัว
“ดึงวิดีโอผ่าตัดเคสวันนี้ออกมา แล้วจัดทำสำเนาไว้หนึ่งชุด”
ซ่งเจ๋อยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังใช้กระดาษเช็ดมือเช็ดมือ พอได้ยินก็ชะงักไป
“อาจารย์จะทำเป็นเคสสำหรับสอนเหรอครับ?”
หลินหานชวนพยักหน้า
“ประชุมเช้าพรุ่งนี้ ทุกคนมาช่วยกันวิเคราะห์”
ซ่งเจ๋อเผลอเหลือบมองกู้หลิน
เขารู้ดีว่านี่หมายถึงอะไร หลินหานชวนไม่เคยหยิบวิดีโอผ่าตัดออกมาให้ดูกันง่าย ๆ โดยเฉพาะเคสฉุกเฉินความเสี่ยงสูงแบบนี้
ถ้าเอามาทำเป็นเคสสำหรับสอน ก็แทบเท่ากับว่าทั้งโรงพยาบาลจะรู้กันหมด
ว่าการผ่าตัดวันนี้ ใครเป็นคนดึงคนไข้กลับมาจากปากเหวแห่งความตาย
กู้หลินไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น ตอนนี้เขาแค่รู้สึกเหนื่อย
ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมหลังจากเกร็งเครียดถึงขีดสุดแล้วจู่ ๆ ก็ผ่อนคลาย ค่อย ๆ กดทับลงมาจากบ่าและต้นคอ แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังรู้สึกหนักอึ้ง
ซ่งเจ๋อมองเขาแวบหนึ่ง คราวนี้กลับไม่แซวต่ออย่างที่เคย
“เอาละ รีบกลับไปพักสักหน่อยเถอะ ตอนนี้สีหน้านายดูไม่ต่างจากคนไข้เมื่อกี้เท่าไหร่เลย”
กู้หลินนวดหว่างคิ้ว