แขนถูกกดทับอยู่ใต้ร่างจนชาและบวมช้ำ เหงื่อเย็นเหนียวเหนอะหนะชุ่มไปหมด
หมี่เคอเบิกตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานม่านเตียงกับสีที่เคลือบอยู่บนเตียงเหล็ก
กลิ่นแชมพูปนกับกลิ่นเศษอาหารเดลิเวอรีลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
เธอขยับแขน รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว เนื้อรอบเอวกับหน้าท้องเบียดกันจนเป็นชั้น ยางยืดกางเกงวอร์มรัดจมเข้าไปในเนื้อ
น้ำหนัก 67.5 กิโลกรัม
ช่วงที่เธออ้วนที่สุดและไม่มั่นใจในตัวเองที่สุด ตอนเรียนปีสองเทอมหนึ่ง
ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการทำคีโมรักษามะเร็งเม็ดเลือดขาวทะลักขึ้นมาในหัว พร้อมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ทำให้หมี่เคอตัวแข็งค้างอยู่บนเตียงไม้
เธอจำได้ชัดเจนว่าตอนอายุ 26 ปี ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลมะเร็งประจำเมือง
ซ่งจิ้งอีนั่งอยู่ข้างเตียง สวมชุดกระโปรงสูท มือที่สวมถุงมือหนังตบลงบนหลังมือเธอ
“เคอเคอ หมอบอกว่ารักษาต่อไปก็แค่ยื้อเวลา เธอไปอย่างสบายใจเถอะ ทางคุณลุงคุณป้าฉันจะดูแลแทนเธอเอง”
“ผู้รับผลประโยชน์จากประกันอุบัติเหตุเสียชีวิตกับประกันโรคร้ายแรงของเธอระบุชื่อฉันไว้ เธอลืมแล้วเหรอ ตอนซื้อเธอบอกเองว่าเราสองคนไม่ต้องแบ่งกัน”
บ่ายวันนั้น หมี่เคอสิ้นใจ วิญญาณลอยอยู่กลางอากาศ
เธอมองซ่งจิ้งอีเช็ดน้ำตาแล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วย ก่อนจะปัดหน้าจอโทรศัพท์ตรงทางเดินด้วยสีหน้าเบิกบาน
“มู่เหย่ หมี่เคอไปแล้ว เงินชดเชยจะเข้าอาทิตย์หน้า ตั้งสองล้านหยวนแน่ะ เที่ยงนี้ไปกินไห่ตี้เหลาหม้อไฟกันนะ ฉันอยากสั่งเนื้อวากิว”
หมี่เคอนอนหงายอยู่บนเตียงไม้ หอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม
เธอหันไปหยิบโทรศัพท์จากข้างหมอน
หน้าจอสว่างขึ้น
วันที่ 8 ตุลาคม 2018 เวลา 11 นาฬิกา 15 นาที
เปิดเทอมปีสองได้ครบหนึ่งเดือนพอดี
และเป็นสัปดาห์เดียวกับที่ซ่งจิ้งอีกับเจียงมู่เหย่เริ่มมีความสัมพันธ์คลุมเครือต่อกัน
หมี่เคอเปิดอัลบั้มรูป
รูปหลายร้อยรูปล่าสุดเป็นภาพของคนคนเดียวทั้งนั้น
ซ่งจิ้งอีเท้าคางอยู่ในห้องสมุด ซ่งจิ้งอีหันกลับมาบนถนนร่มไม้ ซ่งจิ้งอียิ้มพลางถือชานม
เพื่อช่วยซ่งจิ้งอีถ่ายรูปพวกนี้ หมี่เคอถึงกับนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นตลอดทั้งเดือน บางครั้งก็หมอบอยู่ในพุ่มไม้เพื่อหามุมถ่าย
ส่วนรูปเดี่ยวของหมี่เคอเองในอัลบั้มกลับไม่มีสักรูป
ความทรงจำผุดขึ้นมาไม่หยุด
ชาติก่อน ในช่วงเวลานี้ ซ่งจิ้งอีแค่ส่งข้อความมาตอนเช้าว่าอยากกินซาลาเปาไส้หมูจากโรงอาหารสาม หมี่เคอก็ต้องลุกไปต่อแถวครึ่งชั่วโมง
ซ่งจิ้งอีไม่อยากเข้าห้องเรียน หมี่เคอก็ต้องช่วยเช็กชื่อแทน แถมยังต้องเลียนแบบลายเซ็นของเธอในบัญชีรายชื่อ
ซ่งจิ้งอีคล้องแขนหมี่เคอต่อหน้าคนอื่น แล้วแนะนำให้หนุ่มหล่อประจำคณะรู้จัก
“นี่คือเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน”
แต่พอหันหลังกลับก็ยัดเศษเงินใส่มือหมี่เคอ
“ไม่ต้องทอน ที่เหลือให้เป็นค่าจ้างวิ่งธุระแล้วกัน”
เธอเคยคิดว่านั่นคือมิตรภาพที่จริงใจเต็มร้อย
สุดท้ายเธอก็เป็นแค่ฉากหลังที่ซ่งจิ้งอีใช้ขับเน้นความสวย เป็นคนรับใช้ หรือไม่ก็กรมธรรม์มูลค่าสองล้านหยวนฉบับหนึ่ง
เสียงเตียงล่างลั่นเอี๊ยดเมื่อมีคนพลิกตัว
“หมี่เคอ ตื่นหรือยัง?”
เสียงโจวเชียนดังมาจากนอกม่านเตียง ยังเจือเสียงขึ้นจมูกของคนเพิ่งตื่น
“ไม่เห็นข้อความที่จิ้งอีส่งในกลุ่มเหรอ? รีบไปจองโต๊ะสี่ที่นั่งริมหน้าต่างชั้นสามของโรงอาหารสองให้หน่อย”
“เที่ยงนี้เจียงมู่เหย่จะพาเพื่อนมา ช้าแล้วไม่มีที่นั่งนะ”
เฉินเหมิงที่นอนเตียงล่างอีกเตียงก็เปิดม่านออก น้ำเสียงแหลมเล็ก
“รีบหน่อยสิ อย่าชักช้า จิ้งอีอุตส่าห์ได้รู้จักกับเจียงมู่เหย่จากคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการทั้งที”
“มื้อนี้สำคัญมากนะ รีบไปจองที่ไว้ก่อน”
“แล้วก็เช็ดโต๊ะให้สะอาดด้วย เจียงมู่เหย่กับเพื่อนพิถีพิถันกันมาก”
ทั้งคู่สั่งเธอจนเคยชิน
ในห้อง 702 ซ่งจิ้งอีเป็นเจ้าหญิงน้อย ส่วนโจวเชียนกับเฉินเหมิงเป็นกองเชียร์ และหมี่เคอเป็นแรงงาน
โทรศัพท์สั่นขึ้นมาในจังหวะนั้น
รูปโปรไฟล์ของซ่งจิ้งอีเด้งขึ้นมาบนหน้าจอวีแชต
เป็นรูปที่หมี่เคอถ่ายให้เธอ
ข้อความจากจิ้งอีปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“เคอเคอ ช่วยไปจองที่ในโรงอาหารให้หน่อยได้ไหม มู่เหย่บอกว่าเที่ยงนี้จะมาหาฉัน”
“ที่นั่งนุ่ม ๆ ริมหน้าต่างชั้นสองดีที่สุดเลย เธอเก่งที่สุด รักนะ”
ท้ายข้อความมีสติกเกอร์กระต่ายติดมาด้วย
น้ำเสียงแบบนั้นซ้อนทับกับคำพูดที่ว่า ‘ไปอย่างสบายใจเถอะ’ ข้างเตียงผู้ป่วยพอดี
หมี่เคอจ้องข้อความบรรทัดนั้น ปลายนิ้วขาวซีดเพราะออกแรงกำแน่น
โจวเชียนที่นอนอยู่เตียงล่างเตะโครงเตียงเบา ๆ
“หมี่เคอ ได้ยินหรือเปล่า? เหม่ออะไรอยู่ รีบลงมาเร็ว”
เฉินเหมิงพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ
“จิ้งอีบอกแล้วนะ ถ้าวันนี้เธอจองที่ดี ๆ ได้ เดี๋ยวจะให้วีแชตเพื่อนร่วมห้องของเจียงมู่เหย่กับเธอคนหนึ่ง”
“ถึงอีกฝ่ายจะถูกใจเธอหรือเปล่าก็อีกเรื่อง แต่ยังไงก็เป็นโอกาส รีบไปสิ จะรออะไร?”
หมี่เคอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์คำสองคำลงในช่องแชต
กดส่ง
ข้อความตอบกลับของเธอปรากฏอยู่บนหน้าจอ
“ไม่ว่าง”
ในห้องพักเงียบกริบ
โจวเชียนกำลังทาครีมกันแดด มือชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนหันไปมองเตียงชั้นบน
“หมี่เคอ เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?”
เฉินเหมิงเองก็ชะงัก ขมวดคิ้วมุ่น
“เธอเป็นบ้าอะไร จิ้งอีให้ไปจองที่นั่ง แต่เธอกลับบอกว่าไม่ว่างเนี่ยนะ?”
โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง
ซ่งจิ้งอีโทรวิดีโอคอลเข้ามา
หมี่เคอยกมือกดปุ่มวางสาย
เสียงตู๊ดดังขึ้นหนึ่งครั้ง ห้องพักเงียบจนได้ยินเสียงจักจั่น
โจวเชียนฟาดกระปุกครีมกันแดดลงบนโต๊ะ เกิดเสียงเพียะดังลั่น
“หมี่เคอ เธอเสียสติไปแล้วเหรอ ถึงกล้าวางสายจิ้งอี เขานิสัยดีเลยตามใจเธอ แล้วเธอคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญหรือไง?”
“พวกเจียงมู่เหย่เลิกเรียนตอนเที่ยง ถ้าไปสายก็ไม่มีที่นั่งแล้ว ถ้าเธอทำเรื่องใหญ่ของจิ้งอีพังขึ้นมา เธอรับผิดชอบไหวเหรอ?”
เฉินเหมิงพูดคล้อยตาม
“นั่นสิ เมื่อก่อนก็เป็นเธอไปจองที่นั่งตลอดไม่ใช่เหรอ”
“ทำเป็นคุณหนูไปได้ ปกติกินขนมของจิ้งอีเอร็ดอร่อยดีนี่ พอถึงเวลาสำคัญกลับทำเสียเรื่อง”
หมี่เคอเปิดผ้าห่มแล้วปีนลงจากเตียงทางบันไดเหล็ก
เธอสวมรองเท้าแตะ ก้มจัดเสื้อยืดแขนสั้นให้เรียบร้อย ก่อนหันไปมองโจวเชียนกับเฉินเหมิง
ไม่มีความโกรธ ไม่มีความน้อยใจ แม้แต่สีหน้าก็ยังไม่มี
“โรงอาหารสองไม่ได้ติดประตูคีย์การ์ด ถนนก็ไม่ได้ปิด”
หมี่เคอมองโจวเชียน น้ำเสียงราบเรียบ
“อยากกินก็ไปเอาใจเขาเองสิ เธอมีขา จะเดินไปตอนนี้ก็ได้”
โจวเชียนถูกตอกกลับจนหน้าแดงก่ำ ชี้หน้าหมี่เคอ
“เธอว่าใครเอาใจคนอื่น หมี่เคอ ทุกวันเธอก็เดินตามจิ้งอีต้อย ๆ แล้วตอนนี้จะมาทำเป็นวางท่าหยิ่งทำไม?”
“ใช่ เมื่อก่อนฉันโง่เอง”
หมี่เคอเดินผ่านโจวเชียนตรงไปยังอ่างล้างหน้า
“ต่อไปจะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว”
ทันทีที่เธอหมุนก๊อกน้ำ
ภาพตรงหน้าก็สั่นไหววูบหนึ่ง
แสงเรืองรองปรากฏเหนือไอน้ำ ตัวอักษรเรียงแถวเปลี่ยนไปทีละบรรทัด ก่อนรวมตัวเป็นหน้าต่างระบบ
【ตรวจพบว่าโฮสต์แยกตัวตนของตนออกจากผู้อื่นสำเร็จ ระบบปีศาจสาวเปิดใช้งานแล้ว】
【โฮสต์ปัจจุบัน: หมี่เคอ】
【อายุ: 20 ปี】
【ส่วนสูง: 163 ซม. / น้ำหนัก: 67.5 กก.】
【ประเมินคุณสมบัติพื้นฐาน: ความหยาบกร้านของผิว 85% ไขมันในร่างกาย 34% คะแนนโครงกระดูก: 88 (ยอดเยี่ยม) คะแนนผิวพรรณ: 41 (เสียหายอย่างรุนแรง)】
【คุณสมบัติหลัก: ค่าความมีเสน่ห์: 3/100 (การประเมินปัจจุบัน: ตัวประกอบเดินถนนที่ไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย ระยะเวลาที่เพศตรงข้ามหยุดมองเฉลี่ยต่ำกว่า 0.3 วินาที)】
【ภารกิจหลักสำหรับมือใหม่เริ่มต้น: ก้าวแรกแห่งการยั่วยวน】
【รายละเอียดภารกิจ: ภายใน 72 ชั่วโมง ทำให้บุคคลเพศตรงข้ามหนึ่งคนลงมือทำสิ่งหนึ่งให้คุณด้วยความสมัครใจ โดยไม่ถูกบังคับ ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนด้วยเงิน และไม่ใช่ความสัมพันธ์ทางเครือญาติ (การกระทำนั้นต้องมีลักษณะเป็นการให้บริการหรือมอบสิ่งของอย่างชัดเจน)】
【รางวัลภารกิจ: ค่าความมีเสน่ห์ +5 แต้มเริ่มต้นในร้านค้าระบบ × 100】
【บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ค่าความมีเสน่ห์จะลดเหลือศูนย์ รูปลักษณ์ รูปร่าง และสภาพผิวในปัจจุบันจะถูกล็อกไว้อย่างถาวร ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยวิธีธรรมชาติหรือวิธีอื่นใด】
【นับถอยหลัง: 71 ชั่วโมง 59 นาที 58 วินาที……】