“ลูกพี่ นี่พี่ใช้ชีวิตสุขสบายเหมือนเทพเซียนเลยหรือไง?”
หลินอันเบิกตากว้าง
คนอื่นยังไม่มีที่กำบังลมเลยสักคน แต่ลูกพี่กลับได้อยู่บ้านพักตากอากาศแล้ว?
ต้นมะพร้าว!
สนามหญ้า?
แล้วด้านหลังนั่นคืออะไร?
เล้าไก่?
ไก่ป่า ลูกเจี๊ยบ?
เลี้ยงไก่ด้วยเหรอ?
นี่มันการเอาชีวิตรอดกลางทะเลจริง ๆ เหรอ?
ไม่ใช่มาพักร้อนหรือไง?
พอหลินอันเดินเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ ก็ยิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก
“มีไฟฟ้าด้วยเหรอ?”
“เครื่องปรับอากาศ ตู้เย็น?”
“พระเจ้า ยังมีน้ำอีกเหรอ?”
“ลูกพี่ ผมสงสัยว่าเกมที่ผมเล่นกับพี่จะเป็นเกมเดียวกันหรือเปล่า!”
หลินอันตกตะลึงจนตาค้าง
“นายไปอาบน้ำก่อน!”
“อาบน้ำ?”
ร่างของหลินอันสั่นสะท้าน
“น้ำเยอะจนเอามาอาบได้เลยเหรอ? ลูกพี่ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว! ถ้าผู้เล่นคนอื่นรู้ว่าพี่มีของดีขนาดนี้ น้ำลายคงท่วมพี่ตายแน่”
“ฉันมีเครื่องผลิตน้ำจากอากาศ!”
เครื่องผลิตน้ำ?
หลินอันชะงัก
เปลี่ยนอากาศให้กลายเป็นน้ำได้ด้วย?
ของแบบนี้เรียกว่าไอเทมเทพยังไม่เกินจริงเลย
สมกับเป็นลูกพี่จริง ๆ
มีของดีทุกอย่าง
“ชั้นสองมีสามห้อง ห้องตรงกลางเป็นของฉัน ส่วนอีกสองห้องนายเลือกเอาสักห้อง ในห้องมีห้องน้ำด้วย!”
“นายไปอาบน้ำก่อน เรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลัง!”
“ได้!”
“ว้าว!”
“ผมมาแล้ว!”
หลินอันตะโกนลั่นแล้วพุ่งขึ้นชั้นสอง
ปัง!
“ห้องนี้สวยเกินไปแล้ว หอพักของพวกเรานี่มันกองขยะชัด ๆ...”
“ในที่สุดพี่ก็ได้อยู่บ้านพักตากอากาศแล้ว!”
เสียงโครมครามดังเป็นชุด!
“ขัด ๆ ถู ๆ ขัด ๆ ถู ๆ ผมขัด ๆ ถู ๆ...”
“ใต้สะพานใหญ่มีเป็ดอยู่ฝูงหนึ่ง ก้าบ ๆ ๆ...”