“พวกนั้นกำลังล้อมงูทะเลเกล็ดครามวัยเด็กอยู่!”
“มันโดนรังแก!”
“แม่ของมันต้องโผล่มาแน่!”
“แถม…”
พูดถึงตรงนี้
มังกรอัสนีก็เผยสีหน้าสะใจขึ้นมา
“งูทะเลเกล็ดครามอยู่รวมกันเป็นฝูง คนพวกนั้น…คงไม่รอดแล้วล่ะ!”
อยู่รวมกันเป็นฝูงงั้นเหรอ?
น่าสนใจ!
จ้าวชวนยิ้มออกมา
เขาหันไปมองหลินอัน
“กล้าไปดูไหม?”
ในสายตาของจ้าวชวน
สัตว์ทะเลก็เท่ากับหีบสมบัติ
หลินอันทำหน้าขึงขัง
“มีอะไรให้ไม่กล้าล่ะ?”
เขาเพิ่งเปลี่ยนอาชีพเป็นจอมราชันอันเดดพอดี จึงอยากใช้เจ้างูทะเลพวกนี้ทดสอบฝีมือของตัวเอง
แต่พอหันไปมองรถเจ็ตสกีของตัวเอง
เขาก็เกาหัวอย่างเขิน ๆ แล้วพูดว่า
“ลูกพี่ น้ำมันของเจ็ตสกีผม…ไม่พอแล้ว!”
“น้ำมันเหรอ?”
จ้าวชวนยกมุมปากขึ้น
สะบัดมือครั้งหนึ่ง
ถังน้ำมันสามสิบกว่าถังก็ปรากฏขึ้นบนพื้นทันที
“โห!”
“ลูกพี่มีทุกอย่างเลยหรือไง?”
“อย่าพูดมาก รีบเติมน้ำมัน!”
“ครับ ๆ!”
“เอ่อ เดี๋ยวก่อน!”
จ้าวชวนหยิบจี้ดาราพิทักษ์ออกมาอันหนึ่งแล้วโยนไปให้
“นี่คือ?”
“สมบัติระดับตำนานเทพ ถ้าเจออันตรายถึงชีวิต จะใช้วาร์ปกลับไปที่เกาะได้! ใช้ได้วันละครั้ง!”
จ้าวชวนพูดอย่างไม่ใส่ใจ
ส่วนหลินอันเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“อะไรนะ?”
“ระดับตำนานเทพ?”
“ให้ตายเถอะ สมบัติล้ำค่าขนาดนี้ ลูกพี่โยนให้ผมเหมือนโยนขยะเลยเหรอ?”
หลินอันมองจี้ที่อยู่ในมือ
มือทั้งสองข้างสั่นระริก
“ลูกพี่ นี่มัน…”
“มีทั้งหมดสิบอัน!”
“ฉันใส่ไว้แล้วด้วย!”
จ้าวชวนแหวกคอเสื้อ เผยให้เห็นจี้สีน้ำเงินหน้าตาเหมือนกันทุกประการ
“สิบอัน?”
หลินอันอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว