ภายในโถงของดันเจี้ยน
ลู่เฉินกำลังใช้พายุกระบี่ที่มีมูลค่าสูงถึง 1 ล้านเหรียญทองกวาดล้างมอนสเตอร์เป็นฝูง ประสานกับเวทฝนเหมันต์ของฝานจิ่ง ต่อให้พวกนักเวทโครงกระดูกเป็นมอนสเตอร์โจมตีด้วยเวทระยะไกล ก็ยังล้มลงเป็นกลุ่ม ๆ
หลังจากคุ้นเคยกับสกิลแล้ว ทั้งสองก็ประสานงานกันได้เข้าขามากขึ้น ลู่เฉินแทบไม่ต้องเสียพลังชีวิตเท่าไร แถมยังฆ่ามอนสเตอร์ได้เร็วกว่าเดิม
“ค่าประสบการณ์ +84”
“ค่าประสบการณ์ +84”
“ค่าประสบการณ์ +84”
“ค่าประสบการณ์ +84”
……
“ฝานจิ่งเก็บเหรียญทองแดง x28”
“ฝานจิ่งเก็บยาฟื้นฟูเวทระดับกลาง x5”
มอนสเตอร์ล้มลงเป็นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า ทุกครั้งที่ฆ่ามอนสเตอร์ได้หนึ่งฝูง ค่าประสบการณ์ของลู่เฉินก็เด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอ ตอนแรกเขายังเลือกโจมตีเฉพาะมอนสเตอร์ที่มีของดรอป แต่พอสู้ไปได้สักพักก็พบว่ามอนสเตอร์ในโถงเกิดใหม่ไม่ทัน จึงได้แต่ฆ่ามอนสเตอร์ตัวเล็กที่เหลือทั้งหมดด้วย
เมื่อฆ่ามอนสเตอร์ได้มาก ต่อให้ไม่ต้องคอยมองหาตัวที่ดรอปของ เหรียญทองแดงกับยาที่เก็บได้ก็มีจำนวนมากอยู่ดี ตลอดครึ่งวัน ฝานจิ่งเก็บเงินได้ตั้งสิบกว่าเหรียญเงิน
ส่วนยาก็เก็บได้เยอะมาก หักยาน้ำเงินที่ทั้งสองใช้ไปแล้วก็ยังเหลือ ยาแดงยิ่งเหลือมากกว่าเดิมเสียอีก ลู่เฉินมีสกิลดูดเลือด จึงแทบไม่ต้องดื่มยาแดงแล้ว
“ลู่เฉิน ยิ่งเลเวลสูงขึ้น เราก็หาเงินจากการสู้ได้มากขึ้นด้วยนะ!”
“แน่นอน อีกไม่นานเราคงได้กินอาหารเช้าแบบวันนี้ทุกวันแล้ว”
“……”
พอพูดถึงอาหารเช้าวันนี้ ฝานจิ่งก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาอีก แม้เงินในกระเป๋าจะมีไม่น้อย แต่เพราะเคยชินกับความขัดสน เธอจึงไม่ติดนิสัยใช้เงินฟุ่มเฟือย