ของที่ฝานจิ่งตั้งแผงขายไม่ได้มีแค่พลองคิ้วเสมอ ยังมีกระบี่ปี้สุ่ยที่ลู่เฉินเปลี่ยนออก หมวกเกราะหนังหมี แหวนทองแดงโบราณธรรมดาอีกหนึ่งวง และอุปกรณ์สองสามชิ้นที่ฝานจิ่งเปลี่ยนออกเมื่อวานด้วย
พอรวมของจุกจิกเข้าด้วยกันก็ได้เงินไม่น้อย อุปกรณ์พวกนี้ไม่ได้ใช้แล้ว เปลี่ยนเป็นเงินย่อมเหมาะกว่า
ลู่เฉินซื้อซาลาเปาไส้เนื้อกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ฝานจิ่งเคี้ยวซาลาเปาพลางต่อรองราคากับคนซื้อ ไม่นานอุปกรณ์เลเวลต่ำกว่า 5 ก็ขายออกหมด ไม่ว่าจะเป็นระดับทองแดงหรือของธรรมดา แม้แต่ไม้เท้าหยกเขียวที่ฝานจิ่งเปลี่ยนออกก็ขายได้
สุดท้ายเหลือเพียงพลองคิ้วเสมอเลเวล 10 ที่ขายไม่ออก ไม่มีทางเลือก อุปกรณ์ระดับทองแดงเลเวล 10 มีราคาประมาณ 1 เหรียญทอง แต่ฝานจิ่งตั้งราคาไว้ 1 เหรียญทอง 20 เหรียญเงิน หลายคนจึงได้แต่มองตาปริบ ๆ
ผู้ตื่นรู้เลเวลสิบกว่า ๆ ต่างมีอุปกรณ์ที่จำเป็นกันครบแล้ว ส่วนคนที่ซื้อไม่ไหวก็ไม่มีปัญญาซื้อจริง ๆ
“ช่างเถอะ ผู้ตื่นรู้ส่วนใหญ่ก็เป็นคนจน อาวุธชิ้นนี้ขายยาก”
“กลับไปพักกันเถอะ ไม่ใช่ว่าง่วงมาตั้งนานแล้วเหรอ”
ลู่เฉินเกลี้ยกล่อมให้ฝานจิ่งกลับไปพัก เธอเองก็ไม่ดึงดันต่อ ที่วันนี้มาตั้งแผงขายก็เพราะไม่อยากเก็บของไว้ขายพรุ่งนี้ แต่ของเลเวล 10 ขายยากจริง ๆ
“แต่ของพวกนี้ก็ขายได้เงินไม่น้อยเลยนะ”
ฝานจิ่งหยิบเหรียญเงินกำหนึ่งให้ลู่เฉินดู อุปกรณ์ทองแดงเลเวล 5 หนึ่งชิ้นขายได้ราว 10 เหรียญเงิน คืนนี้พวกเขาก็ได้เงินมาอีกหลายสิบเหรียญ
“อืม เก็บไว้ ถึงตอนนั้นค่อยซื้อผลไม้เพิ่มค่าสถานะมากิน”