เป็นไปไม่ได้มั้ง!
ลู่เฉินแทบไม่อยากเชื่อ บอสในโลกเกมนั้นพบได้ยากมาก เมื่อฆ่าบอสได้ ระบบจะประกาศให้ทุกคนรู้ แต่ตั้งแต่ลู่เฉินปลุกพลังมาได้หลายวัน เขาแทบไม่เคยเห็นประกาศจากระบบเลย
เมื่อนึกย้อนถึงตอนที่ทั้งคู่ล่ามอนสเตอร์นอกเมือง พวกเขาเคยเจอทั้งราชาหมาป่าวายุ ราชาเสือดาวเงา และราชาหมีกรงเล็บยักษ์ แถมตอนป้องกันเมือง ราชันซากศพหุบเหวที่พลังชีวิตเหลือศูนย์ตัวนั้นก็โผล่มาอยู่ใกล้ทั้งคู่อย่างไร้สาเหตุ ลู่เฉินรู้สึกว่าความบังเอิญพวกนี้ชวนให้พิกลอยู่ไม่น้อย
“คนทั่วไปคงไม่เจอบอสเยอะขนาดนี้หรอก…”
ลู่เฉินยังคิดไม่ตก เงาดำกลางโถงใหญ่ก็เริ่มรวมตัวกันช้า ๆ จนกลายเป็นร่างมนุษย์สูงใหญ่ ดูคล้ายมอนสเตอร์ตัวหนึ่ง!
มอนสเตอร์ที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่มอนสเตอร์ทั่วไป!
“เสี่ยวจิ่ง ดูเหมือนเราจะเจอบอสแล้ว!”
“ถอยไปก่อนเถอะ”
“แปลกจัง ทำไมพวกเราเจอบอสได้ง่ายขนาดนี้!”
ลู่เฉินรู้ดีว่าบอสไม่ได้จัดการง่าย ๆ ราชันซากศพหุบเหวเลเวล 20 มีพลังชีวิตถึง 200,000 ที่นี่เป็นเขตมอนสเตอร์เลเวล 14 ต่อให้เกิดบอสเลเวล 10 พลังชีวิตก็ยังสูงถึง 100,000 ไม่ใช่สิ่งที่ทั้งสองคนจะฆ่าได้แน่นอน
ถอยไปสังเกตการณ์ก่อน ถ้าเป็นบอสจริง ๆ ก็รีบหนีทันที
ลู่เฉินคว้ามือฝานจิ่งแล้ววิ่งไปทางทางเข้าโถงใหญ่ ฝานจิ่งวิ่งไปพลางเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า
“ลู่เฉิน ฉัน…”
“หือ? มีอะไรเหรอ เสี่ยวจิ่ง?”
“ไม่เป็นไรหรอก เราอยู่ห่างจากโถงใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้เป็นบอสก็หนีทัน”