ลู่เฉินกับฝานจิ่งจดจ่ออยู่กับการฆ่ามอนสเตอร์และอัปเลเวล ไม่นานวันหนึ่งก็ผ่านไป
แต่ทั้งสองไม่ได้กลับเข้าเมือง ตอนออกมา ลู่เฉินตั้งใจจะสู้จนดึก ส่วนฝานจิ่งก็เตรียมอาหารกลางวันกับมื้อเย็นติดตัวมาด้วย
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ทั้งสองรีบกินอาหารรองท้อง ก่อนจะเดินเตร่ไปด้วยและฆ่ามอนสเตอร์ไปด้วย แม้หลังค่ำเลือดของมอนสเตอร์ตัวเล็กจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า สูงถึง 6,000 หน่วย แต่ความเร็วในการฆ่าของทั้งคู่ก็ไม่ได้ลดลงมากนัก
เลือด 6,000 หน่วยถือว่าเยอะก็จริง แต่เมื่อเทียบกับมอนสเตอร์ในบึงน้ำดำที่มีเลือด 9,000 หน่วยแล้ว ยังห่างกันมาก
ในเวลาเดียวกัน ที่ตระกูลจง
บรรดาผู้มีอำนาจของตระกูลจงกลับมานั่งล้อมวงกันในโถงใหญ่ ทว่าจงเจิ้นหยวนมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
คนทั้งตระกูลจงออกแรงกันเต็มที่ตลอดทั้งวัน แต่สุดท้ายกลับฆ่าบอสระดับเงินเลเวล 30 ได้เพียงตัวเดียว จงเจิ้นหยวนแทบไม่ได้ค่าประสบการณ์ ส่วนค่าชื่อเสียงที่ได้จากบอสระดับเงินก็ไม่มาก เขาได้มาแค่ 15 แต้มเท่านั้น
ผลลัพธ์นี้ห่างไกลจากแผนที่วางไว้ก่อนหน้านี้มาก
“บอสเกิดใหม่ไม่บ่อย เรื่องนี้ช่วยไม่ได้จริง ๆ”
จงฉางเหอเองก็ปวดหัวไม่น้อย หากหาบอสเจอก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่เวลาที่บอสจะเกิดใหม่นั้นนานมาก ดันเจี้ยนที่มีเลเวลต่ำกว่า 40 ก็มีอยู่ไม่กี่แห่ง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะบังเอิญเจอ
ครั้งนี้พวกเขายังโชคดีที่เจอประธานสภาศิลาดำ ส่วนดันเจี้ยนแห่งอื่น อย่าว่าแต่บอสเลย แม้แต่มอนสเตอร์ระดับหัวกะทิสักตัวยังหาไม่เจอ
แน่นอนว่ามอนสเตอร์ระดับหัวกะทิไม่มีค่าชื่อเสียง แถมค่าประสบการณ์ก็ไม่สูง จงเจิ้นหยวนจึงไม่คิดจะเสียเวลาไปฆ่าพวกมัน