แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินตกใจที่สุดไม่ใช่ของดรอปจากบอส หากเป็นการที่ตระกูลจงหาบอสเจอและจัดการมันได้สำเร็จภายในเวลาอันสั้น!
แม้บอสระดับเงินเลเวล 30 จะไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่ความเร็วระดับนี้ก็ชวนให้หวาดหวั่นจริง ๆ
ตระกูลจงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียว!
“ถ้าพวกเขาทำเพื่อค่าชื่อเสียง บอสระดับเงินให้ค่าชื่อเสียงไม่สูงเลยสักนิด เกรงว่าตระกูลจงคงต้องไปหาบอสในดันเจี้ยนอื่นมาล่าอีก”
“จงเสวี่ยต้องตามไปด้วยแน่”
แต่ลู่เฉินคิดว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ จะมีบอสให้จงเจิ้นหยวนฆ่ามากมายขนาดนั้นได้อย่างไร โดยทั่วไปแล้ว หากแผนที่เลเวลต่ำกว่า 40 มีบอสเกิดขึ้น ก็จะมีกิลด์และตระกูลจำนวนมากแห่กันไปทันที จากนั้นก็ตกลงร่วมมือกันจัดการบอสในเวลาไม่นาน
เพราะยิ่งปล่อยให้เวลาผ่านไปแต่ละนาที ก็อาจมีกองกำลังใหม่เข้ามาขอแบ่งผลประโยชน์เพิ่ม
การที่ตระกูลจงลงมือล่าบอสอย่างเอิกเกริกคราวนี้ เกรงว่าคงไม่ได้ผลตอบแทนมากนัก
“เสี่ยวจิ่ง วันนี้เราไม่เฝ้าจุดเกิดมอนสเตอร์จุดเดียวแล้ว ฆ่าเสร็จก็ไป เดินไปเรื่อย ๆ แล้วจัดการมอนสเตอร์ระหว่างทาง”
ลู่เฉินไม่คิดเรื่องตระกูลจงต่อ แต่เริ่มวางแผนล่ามอนสเตอร์สำหรับวันนี้แทน
หลังจากทั้งคู่แข็งแกร่งขึ้น การเฝ้าล่ามอนสเตอร์ในหมู่บ้านซอมบี้ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป มอนสเตอร์ที่นั่นกระจัดกระจาย แถมจำนวนก็ไม่มาก จึงไม่ใช่จุดฟาร์มที่ดีนัก
“ได้”
ฝานจิ่งไม่มีความเห็นอะไรอยู่แล้ว ทำตามที่ลู่เฉินบอกก็พอ
ทั้งคู่ออกล่ามอนสเตอร์จากทางเข้าดันเจี้ยน เจอตัวไหนระหว่างทางก็ฆ่าตัวนั้น ตอนกลางวัน มอนสเตอร์ตัวเล็กในถ้ำซอมบี้มีเลือดแค่สองพันกว่าแต้ม ขณะที่พลังโจมตีของลู่เฉินกับฝานจิ่งเกิน 400 แต้มไปแล้ว แค่ไม่กี่ครั้งก็ฆ่ามอนสเตอร์ตัวเล็กได้เป็นฝูง