“หัวหมูสดใหม่!”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหัวหมูนี่กินได้ เหมือนเนื้อแกะที่ดรอปมาเมื่อวาน
ลู่เฉินจ้องหมูป่ากลายพันธุ์ตัวนี้ น้ำลายไหลย้อยจากมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ ในที่สุดก็ได้กินเนื้ออีกแล้ว!
เมื่อคืนเขาแบ่งมันฝรั่งให้ฝานจิ่งไปหนึ่งหัว ส่วนมื้อเช้าวันนี้ก็กินแผ่นแป้งธัญพืช ลู่เฉินรู้สึกขมขื่นเหลือเกิน
ท่าทีแปลก ๆ ของลู่เฉินทำให้ฝานจิ่งประหลาดใจไม่น้อย
“ลู่เฉิน นายจ้องหมูป่าแล้วน้ำลายไหลทำไม?”
“อย่าบอกนะว่าหมูป่าตัวนี้เป็นตัวเมีย แหวะ~ นายรสนิยมหนักเอาเรื่องเลยนะ!”
“……”
ลู่เฉินกลอกตามองฝานจิ่ง ข้างกายมีสาวสวยอยู่ทั้งคน เขาจะไปสนใจหมูป่าได้ยังไง?
แต่ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร เขาเชื่อว่าอีกเดี๋ยวพอฝานจิ่งเห็นหัวหมู เธอก็คงน้ำลายไหลเหมือนกัน แถมอาจไหลมากกว่าเขาด้วยซ้ำ
“ไม่มีอะไร ฉันแค่หิวนิดหน่อย ตีมอนสเตอร์อีกสักพักแล้วค่อยกินข้าวกันเถอะ”
“ได้เลย ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน”
“แต่ฉันเอาแผ่นแป้งธัญพืชมาด้วย เดี๋ยวแบ่งกันคนละแผ่นนะ”
ฝานจิ่งหยิบแผ่นแป้งธัญพืชสองแผ่นออกมาราวกับกำลังเอาของดีมาอวด ทั้งคู่ซื้อมาเมื่อเช้าตอนกินมื้อแรก วางไว้ครึ่งวันจนไม่อุ่นเหมือนตอนเช้าแล้ว แถมคงเคี้ยวยากกว่าเดิมด้วย
แผ่นแป้งธัญพืชไม่อร่อย ฝานจิ่งเลยไม่ได้ซื้อมาเยอะ เธอตั้งใจจะกินประทังมื้อกลางวันไปก่อน ส่วนมื้อเย็นถ้ามีเงินค่อยหาอะไรดี ๆ กิน
ลู่เฉินไม่ตอบ กินแผ่นแป้งธัญพืชอะไรล่ะ หมูป่ากลายพันธุ์ตรงหน้าตัวใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้หัวหมูที่ดรอปมาจะเล็กลงมาหน่อย คนสองคนก็ยังกินไม่หมดอยู่ดี