“อย่านะ!”
ฝานจิ่งรีบร้องห้ามเสียงดัง ถึงจะอยากกินจนแทบทนไม่ไหว แต่ตอนนี้เธอก็ยังตัดใจเอาอุ้งเท้าหมีไปกินไม่ลง
ไม่ใช่ว่าตัดใจไม่ได้หรอก แค่ฝีมือย่างเนื้อของทั้งคู่ธรรมดาเกินไป ถ้าจะกินจริง ๆ ก็ต้องหาร้านอาหารให้คนอื่นช่วยปรุง แบบนั้นถึงจะอร่อย
ลู่เฉินวางอุ้งเท้าหมีกลับที่เดิม ที่จริงเขาแค่แกล้งหยอกฝานจิ่งเท่านั้น ถ้าจะย่างกินกันที่นี่จริง ๆ ก็เท่ากับทำของดีให้เสียเปล่า แถมยังเสี่ยงอันตรายมากด้วย
แถวนี้มีคนเข้าออกที่มาล่ามอนสเตอร์หมีกรงเล็บยักษ์อยู่ตลอด พวกเธอสองคนตัวละครเลเวล 6 กล้าดียังไงมาย่างอุ้งเท้าหมีกินที่นี่?
เอามานี่ซะ!
ลู่เฉินมั่นใจมากว่าจะต้องมีคนจำนวนไม่น้อยเต็มใจช่วยกินอุ้งเท้าหมีแทนพวกเขา แถมยังอาจมีคนใจดีส่งพวกเขาไปอีกด้วย
ส่งไปสวรรค์น่ะนะ
“อดทนอีกหน่อยดีไหม?”
“ไม่กินสักมื้อก็ไม่ได้ทำให้เรี่ยวแรงลดลงเท่าไรหรอก”
“นี่...”
ฝานจิ่งลังเล ตอนเช้าก็กินแค่มันฝรั่งต้มแล้ว กลางวันยังจะไม่กินอีกเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นเหรียญทองแดงกว่า 300 เหรียญที่ล่ามาได้ตอนเช้าก็เสียเปล่าน่ะสิ
“ฉันไปถามคนแถวนี้ก่อนนะ ดูว่ามีใครมีอาหารเหลือบ้างไหม”
ฝานจิ่งคิดหาทางแก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว พวกเธอไม่ได้พกอาหารมา แต่คนอื่นก็ใช่ว่าจะไม่ได้พก ขอแค่มีเงิน จะกลัวซื้ออาหารไม่ได้หรือไง!
ฝานจิ่งจึงกระโดดดึ๋ง ๆ เดินออกไป แต่ก็ไม่ได้ไปไกล แค่ถามคนแถวนั้น และคนที่เธอถามก็เป็นผู้หญิงทั้งนั้น
ลู่เฉินไม่ได้ล่ามอนสเตอร์ต่อ เขาค่อย ๆ เดินตามไปด้วย โดยรักษาระยะห่างที่ค่อนข้างปลอดภัยจากฝานจิ่งไว้ หลังโลกกลายเป็นเกม แม้สหพันธ์ผู้ปลุกพลังจะเป็นแกนนำจัดการสถานการณ์ แต่การต่อสู้กันเองภายในมนุษยชาติก็ยังดุเดือดมาก