ถ้ำโครงกระดูก
ลู่เฉินกับฝานจิ่งเดินผ่านเขตของทหารโครงกระดูก พลางมองหาจุดเกิดมอนสเตอร์ที่มีนักธนูโครงกระดูกจำนวนมาก
ตอนนี้ภายในถ้ำโครงกระดูกยังมีผู้ตื่นรู้อีกไม่น้อยกำลังล่ามอนสเตอร์ โดยส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ตามจุดเกิดของทหารโครงกระดูกและนักรบโครงกระดูก มอนสเตอร์ทั้งสองชนิดนี้เป็นพวกโจมตีระยะประชิด แถมพลังป้องกันเวทก็ต่ำ จึงเป็นเป้าหมายโปรดของอาชีพสายเวท
ส่วนนักธนูโครงกระดูกเลเวล 12 นั้นไม่ค่อยมีใครชอบนัก เพราะเป็นมอนสเตอร์โจมตีระยะไกล แถมไม่ค่อยเคลื่อนที่และกระจายตัวกันค่อนข้างห่าง ทำให้จัดการได้ลำบาก
ทั้งสองหาจุดเกิดที่มีมอนสเตอร์ราว 30 ตัวเจออย่างง่ายดาย ลู่เฉินจึงไม่คิดหาต่อ แล้วเริ่มลงมืออยู่ตรงนั้น
ค่าพลังของมอนสเตอร์ตัวเล็กในตอนกลางคืนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า มีมอนสเตอร์มากขนาดนี้ก็เพียงพอให้ล่าแล้ว ถ้ามากกว่านี้ พอเจออันตรายขึ้นมาก็ไม่คุ้ม
พวกมันมีพลังชีวิตถึง 2,800 หน่วย ยิ่งฆ่ายากขึ้นไปอีก แถมยังโจมตีแรงและไม่รวมกลุ่มกัน ทั้งสองจึงสู้ได้ไม่ค่อยราบรื่น ต้องกระท่อนกระแท่นเก็บเลเวลไปเรื่อย ๆ
เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงราว 4 ทุ่ม ลู่เฉินมองแถบค่าประสบการณ์แล้วถอนหายใจเบา ๆ “เสี่ยวจิ่ง วันนี้พอแค่นี้เถอะ”
“แถบค่าประสบการณ์ขึ้นมา 40% แล้ว พรุ่งนี้ยังไงก็เลเวลอัป กลับไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ กันเถอะ”
“ได้”
บางทีอาจเพราะล่ามอนสเตอร์ตอนกลางคืนมันน่าเบื่อ หรือไม่ก็เพราะทั้งวันไม่ได้อุปกรณ์สักชิ้น คืนนี้ฝานจิ่งจึงดูไม่ค่อยกระตือรือร้นนัก พอได้ยินดังนั้นก็เก็บคทาเวททันที