「ผู้ตื่นรู้เลเวล 40 เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!」
ยามราตรีมาเยือน ลู่เฉินกับพวกอีก 2 คนก็เดินออกจากบึงน้ำดำ ครั้งนี้ทั้งสามไม่ได้ใช้ม้วนคัมภีร์กลับเมือง แต่ค่อย ๆ เดินกลับเมืองกัน
หลายวันมานี้ พวกเขาทั้งสามหยุดล่ามอนสเตอร์ทันทีที่ฟ้ามืด จงเสวี่ยเองก็อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ที่สำคัญที่สุดคือม้วนคัมภีร์กลับเมืองเหลือไม่มากแล้ว
ตอนนี้จงเสวี่ยแทบจะตัดขาดจากตระกูลจงแล้ว ของอย่างม้วนคัมภีร์กลับเมืองที่มีราคาตั้ง 1 เหรียญทอง หากประหยัดได้ก็ต้องประหยัดไว้สักหน่อย อย่างไรเสียบึงน้ำดำก็อยู่ไม่ไกลจากเมืองรุ่งอรุณอยู่แล้ว
ทั้งสามเพิ่งเดินออกจากบึงน้ำดำ ก็เห็นผู้ตื่นรู้หลายคนขี่พาหนะมุ่งหน้าจากเมืองรุ่งอรุณไปทางตะวันตก พวกเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง แทบทุกคนแสดงเลเวลกับชื่อของตัวเองให้เห็น มองแวบเดียวก็รู้ว่าทุกคนมีเลเวลเกิน 40
「พวกเขาจะไปทำอะไรกัน?」
ลู่เฉินกับฝานจิ่งมองหน้ากัน หากผู้ตื่นรู้เลเวลยี่สิบกว่า ๆ ยังพอพบเห็นได้ทั่วไป ผู้ตื่นรู้เลเวลสี่สิบกว่าก็ถือว่าหายากยิ่ง ทุกคนที่เลเวลขึ้นมาถึงสี่สิบกว่าได้ล้วนมีพรสวรรค์ดีมาก อย่างน้อยก็ต้องระดับ B ขึ้นไป
ผู้ตื่นรู้เหล่านี้ส่วนใหญ่มีภูมิหลังจากตระกูลใหญ่ ตั้งแต่ตื่นรู้ก็ได้รับทรัพยากรมหาศาล ทำให้เก็บเลเวลได้เร็วกว่าคนวัยเดียวกันมาก แม้แต่ผู้ตื่นรู้ทั่วไปก็ยังหากิลด์เข้าร่วม
ผู้ตื่นรู้เลเวล 40 ที่เดินทางลำพังนั้นพบได้น้อยมาก
「พวกเขาไม่ได้มาจากขุมกำลังเดียวกัน...」
ลู่เฉินมองผู้ตื่นรู้เลเวล 40 หลายคนที่เพิ่งเดินผ่านไป กิลด์ที่แสดงอยู่เหนือศีรษะของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แซ่ก็ไม่เหมือนกัน ดูแล้วไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกัน