ริมฝีปากบางของเขาเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นิ้วยาวกำลังเล่นกิ่งดอกท้อในสวนอย่างเกียจคร้าน
ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เขาจึงหันมามอง
ฉู่เสียนรีบคำนับถวายพระพร
เซียวเสวียนจิ่งจึงชักมือกลับ ก่อนตรัสเรียบ ๆ ว่า “ลุกขึ้นเถิด” จากนั้นก็ทอดพระเนตรไปรอบสวนอีกครั้ง
“เปิ่นกงไม่ได้มาที่นี่พักใหญ่แล้ว สวนของเจ้ามีการเปลี่ยนแปลงไม่น้อยทีเดียว”
ฉู่เสียนกะพริบตา “ใกล้จะถึงปีใหม่แล้วเพคะ หม่อมฉันคิดจะจัดสวนเสียหน่อย จึงถอนหญ้าที่ขึ้นอยู่แต่เดิมออก แล้วปลูกดอกไม้ที่ชอบแทน ต้นไม้บางต้นก็โค่นทิ้ง คิดว่าพอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า อากาศอุ่นขึ้น ดอกไม้ผลิบาน คงงดงามเต็มสวนเพคะ”
เซียวเสวียนจิ่งทอดพระเนตรไปรอบ ๆ อีกครั้ง และพบว่าทุกแห่งในสวนมีต้นไม้ปลูกอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
เพียงแต่ยามนี้อากาศหนาว
ต้นไม้จึงยังไม่ผลิใบ
เขาหันกายเดินเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว แล้วพินิจครรภ์ของนาง
“ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ฉู่เสียนก้มหน้า ก่อนจะเงยขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายถามเรื่องใด “สบายดีเพคะ หมอหลวงมาตรวจชีพจรเป็นระยะ เด็กในครรภ์ก็สบายดี ไม่มีเรื่องใดเพคะ” นางยิ้มแล้วคว้ามือองค์รัชทายาทไว้
“เชิญเสด็จเข้าไปคุยกันด้านในเถิดเพคะ ลมข้างนอกหนาวนัก ข้างในมีชาและขนมเพคะ”
สายพระเนตรของเซียวเสวียนจิ่งหยุดอยู่บนมือเรียวขาวของสตรีครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นช้า ๆ
ดวงตาของนางโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวเมื่อยิ้ม
ในดวงตายังเป็นประกายระยิบระยับ
เขาชะงักไปเล็กน้อย แววตาวูบไหว ก่อนจะชักแขนกลับและหลบมือของนาง
“วันนี้ไม่ได้”
ฉู่เสียนชะงัก
หลี่ไห่รีบก้าวเข้ามาเอ่ยแทรกอย่างว่องไว “ขออภัยเพคะเหนียงเหนียง วันนี้องค์รัชทายาทจะเสด็จไปประทับกับเหนียงเหนียงเสิ่นเหลียงเยวี่ยน จึงไม่อาจอยู่กับพระองค์นานได้เพคะ”
ฉู่เสียนพลันเข้าใจ
ที่แท้องค์รัชทายาทไม่ได้คิดจะมาพบนางตั้งแต่แรก ไม่รู้ว่าระหว่างทางไปหาเสิ่นเหลียงเยวี่ยนจู่ ๆ นึกถึงนางขึ้นมา หรือมีเหตุอื่น จึงแวะมาที่นี่ชั่วครู่