เซียวเสวียนจิ่งขานรับเสียงเรียบ “วางไว้ก่อนเถิด”
บ่าวผู้นั้นไม่กล้าส่งเสียง
ทว่าไม่นานนัก เมื่อเจ้าเมืองด้านในยิ้มแย้มเดินออกมาอีกครั้ง ก็กล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “องค์รัชทายาท คืนนี้พระองค์จะประทับที่นี่อีกคืน แล้วค่อยเสด็จเข้าเมืองในวันพรุ่งหรือไม่ อากาศหนาวเหน็บยิ่งนัก ข้าน้อยจะได้ให้คนจัดสถานที่อบอุ่นให้พระองค์พักผ่อน”
เซียวเสวียนจิ่งกลับปฏิเสธทันที
แววเสียดายพาดผ่านดวงตาเจ้าเมือง ทว่าเขาก็มิได้กล่าวสิ่งใด เพียงสั่งให้คนติดตามรีบจัดส่งข้าวของกองหนึ่งถวายองค์รัชทายาท
ยามเซียวเสวียนจิ่งพาขุนนางหลายคนออกจากที่ว่าการอำเภอ เอกสารต่าง ๆ ก็จัดการเรียบร้อยแล้ว
“องค์รัชทายาท เมื่อครู่มีม้าเร็วส่งสารมา ขันทีทางนั้นส่งจดหมายจากพระราชวังในเมืองหลวงมาให้ พระองค์จะทอดพระเนตรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ไม่นานนัก หลี่ไห่ก็เดินตามขึ้นมารายงาน