แต่นางกลับไม่รู้จักคนเหล่านี้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น หากเป็นเมื่อก่อน ด้วยชาติกำเนิดและสถานการณ์เช่นนางในยามนี้ คนส่วนใหญ่คงรังเกียจนางเสียมากกว่า
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องส่งของมาให้
แม้ช่วงก่อนหน้านี้ท่าทีของพวกเขาจะดีขึ้นไม่น้อยหลังจากนางตั้งครรภ์
แต่คนในวังหลังของฮ่องเต้ก็ยังไม่เห็นนางอยู่ในสายตา
ก่อนหน้านี้ช่วงปีใหม่ พวกไท่เฟยและนางในตำแหน่งหว่านอี๋กับเจาอี๋ที่มาเข้าเฝ้าในงานเลี้ยงเทศกาล ล้วนทำราวกับมองไม่เห็นนาง
ส่วนเหล่าสาวน้อยที่เพิ่งผ่านการคัดเลือกเข้าวังมาถวายงานฮ่องเต้ในตำแหน่งเป่าหลินกับเจี๋ยอวี๋ ยิ่งมองนางราวกับเป็นสิ่งสกปรก พากันหลบห่างไปไกล
แต่บัดนี้เพราะเด็กในครรภ์ พวกนางกลับพากันนำของมามอบให้
บางคนถึงกับคิดประจบเอาใจนางด้วยซ้ำ
นางรู้สึกขบขันอยู่บ้าง
“เก็บของพวกนี้ไว้ก่อนเถิด” ฉู่เสียนกำชับสาวใช้
ชุนหยาและชุนเซียงรีบขานรับ
ฉู่เสียนเอนกายนอนพลางลูบท้อง “ในกองกิจการในวังมีผ้ารัดหน้าท้องหรือไม่?”
นางไม่อยากมีหน้าท้องใหญ่โต การฟื้นฟูร่างกายหลังคลอดก็สำคัญเช่นกัน
บ่าวรับใช้หลายคนชะงัก “สิ่งนั้นคืออะไรหรือเพคะ?”
ฉู่เสียนนอนอยู่พลางทำท่าประกอบ “หากไม่มี ก็ให้ห้องเย็บปักทำให้ข้าสักชิ้นเถิด”
สาวใช้หลายคนขานรับ
ไม่นานนัก
หลี่ไห่จากฝั่งองค์รัชทายาทก็เดินทางมายังตำหนักจิ่นเซียงอีกครั้งด้วยตนเอง ทั้งยังนำผลไม้สดใหม่มามากมาย รวมถึงลูกแพร์ด้วย
กล่าวว่าเป็นของบำรุงร่างกายให้ฉู่เสียน
ชุนเซียงกับชุนหยาพบว่าของเหล่านี้ล้วนเป็นเครื่องบรรณาการสดใหม่
“เหนียงเหนียงต้องชอบของพวกนี้แน่”
ทั้งสองยิ้มให้กัน
ทางด้านเฉินเหลียงหยวนได้ยินว่าเสิ่นเหลียงเยวี่ยนส่งคนไปสำนักหมอหลวงเพื่อรับยาอีกครั้งเมื่อบ่ายวันนี้ จึงหัวเราะเยาะอยู่หลายครา