ไม่รู้เพราะเหตุใด
ไท่จื่อเฟยพลันสะท้าน เผลอลูบหน้าท้องของตน ก่อนจะรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วกาย
นางมีลางสังหรณ์ไม่ดี
“ไท่จื่อเฟยเหนียงเหนียง...”
ทว่าไม่นานนัก บ่าวข้างกายก็สะกิดนาง
ไท่จื่อเฟยจึงได้สติกลับมา กัดริมฝีปากฝืนยิ้ม แล้วเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว “หม่อมฉันถวายคำนับองค์รัชทายาทเพคะ”
เซียวเสวียนจิ่งมองนางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เนิ่นนานก็ไม่เอ่ยวาจา
กระทั่งขาของไท่จื่อเฟยแทบจะย่อลงจนเมื่อยล้า สีหน้าก็ค่อย ๆ ดูไม่สู้ดี
“พอแล้ว ลุกขึ้นเถิด” องค์รัชทายาทจึงตรัส
“เหตุใดองค์รัชทายาทจึงเรียกหม่อมฉันมาอย่างกะทันหันเพคะ มีเรื่องใดหรือ?” ไท่จื่อเฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนลุกขึ้นยิ้ม
ดวงเนตรหงส์เรียวยาวของเซียวเสวียนจิ่งดำมืดลึกล้ำดุจสระน้ำ เมื่อได้ยินคำถาม เขาจ้องนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตรัสว่า
“ไท่จื่อเฟย วันนี้ข้าไว้หน้าเจ้า ไม่เรียกอนุชายาคนใดมา ดังนั้นเจ้าควรพูดความจริงกับข้า”
บ่าวหลายคนรอบข้างก้มหน้าลง
ไท่จื่อเฟยชะงักงัน
ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจกลับยิ่งทวีความรุนแรง “องค์รัชทายาทตรัสเรื่องใดหรือเพคะ?”
เซียวเสวียนจิ่งไม่ตอบนาง เพียงส่งสายตาให้หลี่ไห่
เพียงไม่กี่อึดใจ
คนผู้หนึ่งที่ถูกซ้อมจนเลือดท่วมกาย ใบหน้าฟกช้ำบวมปูด ก็ถูกบ่าวหลายคนหามเข้ามา
“ไท่...ไท่จื่อเฟยเหนียงเหนียง ช่วยกระหม่อมด้วย...แค่ก ๆ...”
ไท่จื่อเฟยเห็นดังนั้นก็สะดุ้ง ถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางกุมท้อง “หมอหลิน?” ลำคอของนางแห้งผาก “เหตุใดท่านจึงกลายเป็นเช่นนี้?”
หลี่ไห่ก้าวออกมากล่าวว่า
“ไท่จื่อเฟยเหนียงเหนียง หมอหลินให้การในกองคุมอาญาวังหลวงเมื่อครู่ว่า หลายวันก่อนพระองค์ทรงสั่งให้เขาวางยาพิษฉู่เฟิ่งอี๋ หมายเอาชีวิตนาง องค์รัชทายาทเรียกพระองค์มาครั้งนี้ ก็เพื่อถามว่าเรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”