ใบหน้าของหญิงสาวที่ยื่นเข้ามาใกล้พลันปรากฏตรงหน้าองค์รัชทายาท
ดวงตากลมโตคล้ายผลองุ่นดำโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว รอยยิ้มแย้มสดใสเปล่งประกายงดงาม
เซียวเสวียนจิ่งชะงักงันไปชั่วขณะ จนกระทั่งหลี่ไห่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “เหนียงเหนียงไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาทไม่โปรดของหวาน”
“ไม่โปรดของหวานหรือ?” ฉู่เสียนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ
หลี่ไห่พยักหน้า
ฉู่เสียนหันไปมองเซียวเสวียนจิ่งอีกครั้ง “เป็นเช่นนั้นหรือเพคะ?”
องค์รัชทายาทไม่ตรัสอะไร คล้ายเพิ่งได้สติ จึงหลุบตาลง ทว่ากลับกวาดตามองช้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมันลงอย่างเฉยชา
ฉู่เสียนครุ่นคิดเล็กน้อย เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงกล่าวว่า “เช่นนั้นหม่อมฉันคงเสียมารยาท ทำให้องค์รัชทายาททรงขันแล้วเพคะ”
เซียวเสวียนจิ่งไม่กล่าวตอบ เพียงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบอีกครั้ง
“ไม่มีธุระอื่นก็กลับไปเถิด”
ฉู่เสียนยิ้ม ไม่ได้ยืนกราน นางคำนับแล้วเตรียมจากไป ทว่าเมื่อเดินถึงประตูก็ชะงัก คล้ายพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงหันกลับมากล่าวเสริม
“ที่จริงช่วงนี้หม่อมฉันได้ตำราหมากล้อมดี ๆ มาเล่มหนึ่ง หากวันใดพระองค์เสด็จไปที่เรือนของหม่อมฉันเพื่อเล่นหมากล้อมอีก หม่อมฉันจะนำตำราไปให้ทอดพระเนตรเพคะ”
เซียวเสวียนจิ่งชะงักไป ครู่หนึ่งจึงตรัสเสียงเรียบ “ช่วงนี้ไม่มีเวลา ไว้ค่อยว่ากัน”
ฉู่เสียนพยักหน้า ไม่กล่าวอะไรอีก ก่อนคำนับแล้วจากไป
ไม่นานนัก ห้องหนังสือก็เงียบสงัดลงโดยสิ้นเชิง หลังเสียงประตูดังเอี๊ยดและปิดลง
เวลานั้น ถ้วยน้ำแกงสองใบที่วางโดดเดี่ยวอยู่บนโต๊ะยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่น