ทว่าไม่นาน ซูรั่วเสวี่ยก็ยิ้มทักทายนางก่อน
ฉู่เสียนตอบสนองทันที นางยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ”
ซูรั่วเสวี่ยยกยิ้ม “เช่นนั้นไปด้วยกันดีหรือไม่?”
ฉู่เสียนค้อมกายคำนับ
จากนั้นทั้งสองจึงมุ่งหน้าไปยังเรือนหลักด้วยกัน
“อ้อ จริงสิ ฉู่เจาซวิ่น ได้ยินว่าเมื่อหลายวันก่อนเจ้าล้มป่วย ยามนี้หายดีแล้วหรือ?” ทั้งสองเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ซูรั่วเสวี่ยก็หันกลับมายิ้มพลางเอ่ยถามราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ “เมื่อวานซืน ตอนองค์ชายเสด็จมาหาข้าที่นี่ พระองค์ยังตรัสถึงเจ้าอยู่คำหนึ่ง”
ฉู่เสียนชะงักไปเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็ยิ้มตอบ “ขอบพระทัยเหนียงเหนียงที่ทรงเป็นห่วง หม่อมฉันหายดีแล้วเจ้าค่ะ เพียงไอเล็กน้อยเท่านั้น เป็นหวัดเพียงนิดหน่อย ไม่เป็นอันใด ใกล้เข้าฤดูหนาวแล้ว อากาศเริ่มเย็น หม่อมฉันออกไปข้างนอกโดยไม่ระวังจึงถูกลมหนาวเข้า”