หากออกจากวังแล้วต้องลมหนาวเข้า คงไม่ดีแน่
แต่เจ้าตัวน้อยไม่ค่อยให้ความร่วมมือ ฉู่เสียนจิ้มก้นเขา กลับถูกถีบเข้าให้ มือของนางแดงไปหมด ทำเอาชุนหยาและชุนเซียงตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก ต่างเร่งจะไปตามหมอหลวง
ฉู่เสียนไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร นวดสักหน่อยก็หายแล้ว เจ้าไปตามหมอหลวงเถิด หากมีข่าวแพร่ออกไปว่าทั้งแม่ทั้งลูกเป็นอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร”
นางจึงไม่ได้ให้ไปตามหมอหลวง
ฉู่เสียนพลิกเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงให้คว่ำลง แล้วตีก้นขาวอวบอิ่มไปหนึ่งที “คราวหน้าถ้าเตะคนอีก ข้าจะตีเจ้าแล้วนะ”
เซียวฉู่หยางพ่นฟองน้ำลายออกมา มองนางอย่างไร้เดียงสา ทั้งยังยกเท้าอวบป้อมขึ้นมาถีบไปสองที
ไม่นานนัก
คนจากสำนักเครื่องแต่งกายหลวงก็มาถึง และวัดตัวเด็กน้อยเสร็จอย่างรวดเร็ว
พวกเขาบอกว่าอีกไม่กี่วันก็จะตัดเย็บเสื้อผ้าได้หลายชุด แล้วส่งมาให้นาง
ฉู่เสียนจึงวางใจ
ยามค่ำ เซียวเสวียนจิ่งกลับจากท้องพระโรงแล้วไปยังเรือนหลักของไท่จื่อเฟย เพราะนางล้มป่วย ไท่จื่อย่อมต้องไปอยู่เป็นเพื่อน