เซียวเสวียนจิ่งยังคงมองนางด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่เอ่ยวาจา
ฮองเฮาตรัสว่า “เรื่องนี้ตกลงกันแล้ว สัปดาห์หน้าเปิ่นกงจะเรียกแม่นางผู้นั้นเข้าวังสักครา ถึงเวลานั้นเจ้าก็พบหน้านางก่อน แล้วร่วมโต๊ะอาหารกับนางที่นี่ เนื่องจากเจ้าต้องไปเจียงหนานอย่างเร่งด่วน สกุลเสิ่นจึงยังออกจากเรือนไม่ได้ คราวนี้ให้คุณหนูสกุลซูติดตามเจ้าไปแทน”
หลังออกจากตำหนักของฮองเฮา
หลี่ไห่มององค์รัชทายาทอย่างกระวนกระวาย “องค์รัชทายาท จะทรงไปทูลถามฝ่าบาทหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
เขารู้ดีว่าองค์รัชทายาทไม่โปรดคนสกุลซูเป็นอย่างยิ่ง
แต่...
เซียวเสวียนจิ่งไร้สีหน้า ยืนไพล่มืออยู่บนบันไดสูง พลางทอดสายตามองลงมา ทิวทัศน์และผู้คนล้วนอยู่ในสายตา ทุกสิ่งช่างดูเล็กจ้อยเหลือเกิน