นางนอนอยู่ตรงนั้น น้ำตาแทบจะร่วงลงมา ก่อนจะสะอื้นเอ่ยว่า “องค์รัชทายาท... หม่อมฉันเพิ่งรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ พระองค์ก็จะเสด็จออกจากวังแล้ว ต่อไปคงอีกนานกว่าจะได้พบพระองค์ ทั้งพระองค์ยังไม่ได้พบพระพักตร์พระโอรสด้วย” พลางคว้ามือองค์รัชทายาทไว้
เซียวเสวียนจิ่งชะงักไป ทว่าในท้ายที่สุดก็ยังหันมามองนาง และไม่ได้ดึงมือออก ปล่อยให้นางจับไว้เช่นนั้น
ไท่จื่อเฟยเห็นดังนั้นก็หรี่ตาลง ก่อนหันไปยิ้มให้ซูรั่วเสวี่ยกับฉู่เสียนที่อยู่ข้างกาย “จะกลัวไปไย ต่อไปยังส่งจดหมายหากันได้บ่อยๆ ใช่ว่าจะติดต่อกันไม่ได้เสียทีเดียว หากองค์รัชทายาทมีเรื่องใดอยากทราบ ก็ส่งจดหมายมาถามทางวังได้ หม่อมฉันจะบอกเรื่องของพระโอรสให้ทรงทราบ”
ฟางเจาฝวิ่นหน้าแดง ก้มหน้าลง
เซียวเสวียนจิ่งไม่ได้พบฟางเจาฝวิ่นมานานเหลือเกิน ครู่หนึ่งจึงรู้สึกแปลกหน้านางอยู่บ้าง เขาเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปลอบนางสองสามคำ