แต่ถึงอย่างไร
วันที่สองของปีใหม่ก็ไม่เหมือนกับวันแรกนัก
ขันทีและนางกำนัลที่ไปมาหาสู่กันก็น้อยลงกว่าเดิม
จึงพอผ่อนคลายได้บ้าง
ส่วนทางองค์รัชทายาท ตลอดสามวัน ตั้งแต่วันที่สองไปจนถึงวันที่ห้า เขาอยู่กับฮ่องเต้ในช่วงกลางวันเพื่อพบขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคน
องค์ชายสามกับองค์ชายสี่หาได้ยากนักที่จะสงบเสงี่ยมลงบ้างในวันนี้
«พี่ห้า อีกสักครู่ตอนมื้อกลางวัน พี่จะมารับประทานอาหารที่ตำหนักของข้าหรือไม่» องค์ชายหกฉวยจังหวะที่ฮ่องเต้กำลังทรงพระอักษรอยู่ด้านบน กระตุกชายแขนเสื้อองค์รัชทายาทเบาๆ แล้วกระซิบถาม
เซียวเสวียนจิ่งชะงักไป ก่อนจะลูบศีรษะเขาพร้อมรอยยิ้ม
«วันนี้ไม่ได้ ช่วงนี้กิจธุระในวังมีมากมาย ทั้งตำหนักด้านหลังก็มีเรื่องอยู่บ้าง รอผ่านวันเหล่านี้ไปก่อน พี่จะไปหาเจ้า»
องค์ชายหกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็เข้าใจว่าองค์รัชทายาทมีภาระยุ่งอยู่แล้ว สุดท้ายจึงมิได้กล่าวสิ่งใดอีก «พี่ห้า คราวหน้าต้องหาเวลามาอยู่เป็นเพื่อนข้าให้ดีนะ»
ยามบ่ายของวันที่แปด
เมื่อองค์รัชทายาทออกจากห้องทรงพระอักษร ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าแล้ว แสงอัสดงทอดเฉียงไปทางทิศตะวันตก พร่าเลือนอยู่รางๆ หลังแยกจากเหล่าองค์ชาย
องค์รัชทายาทก็เตรียมจะไปเยี่ยมเฉินเหลียงหยวน
นับดูแล้ว
เขาไม่ได้ไปที่นั่นมานานกว่าสองเดือน
ทว่าเมื่อเดินมาถึงบริเวณใกล้เรือนของอีกฝ่าย เขากลับชะงัก นึกบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน ก่อนจะหยุดฝีเท้า «ตอนฉลองปีใหม่วันนั้น ฉู่ซื่อกลับไปแล้ว เด็กในครรภ์เป็นอย่างไรบ้าง»
คืนนั้นเป็นคืนแรกของปีใหม่ อากาศหนาวเหน็บเป็นพิเศษ