เซียวเสวียนจิ่งชะงักกึก ก่อนหันกลับมา
ฉู่เสียนกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา “มีอะไรหรือ?”
เซียวเสวียนจิ่งกวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “เจ้ามีธุระหรือ?”
ฉู่เสียนส่ายหน้า
“ไม่มีเพคะ”
เซียวเสวียนจิ่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
ฉู่เสียนคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ จึงร้องอุทาน “อ้อ จริงสิ เมื่อครู่ยามเดินพระองค์ทรงดำเนินเร็วเกินไป หม่อมฉันไม่ทันระวัง จึงเหยียบพระองค์เข้า องค์รัชทายาทไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” นางขยับเข้าไปใกล้ด้วยท่าทางห่วงใย “ตรงที่หม่อมฉันเหยียบเจ็บหรือไม่ ให้เรียกหมอหลวงมาตรวจดูดีหรือไม่...”
เซียวเสวียนจิ่งคว้ามือนางไว้ “พอแล้ว อย่าก่อเรื่องไปทั่ว อยู่เฉย ๆ เถิด” เขาโอบเอวนางไว้
ฉู่เสียนชะงักไป
เซียวเสวียนจิ่งก้มตาลง พลางบีบแก้มนาง “ช่างเป็นคนขี้งกเสียจริง”