สาวใช้รีบรับคำ
ฉู่เสียนไม่รู้เลยว่าในยามนี้ นางกำลังกอดบุตรน้อยหลับสนิทอยู่ เพราะในรถม้าของนางไม่หนาวแม้แต่น้อย ทั้งยังมีขนนุ่มฟูรองอยู่
กล่าวให้ถูกคือ ก่อนฝนตก รถม้าเพิ่งแล่นไปได้ไม่นาน นางก็กอดบุตรน้อยขดตัวหลับอยู่ตรงมุมเสียแล้ว เพราะต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ จึงอดทนต่อไปไม่ไหว
นางไม่รู้เลยว่าภายนอกเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม
ฟ้าด้านนอกค่อย ๆ มืดครึ้มลง เซียวเสวียนจิ่งพาขบวนรถม้ามาถึงสถานีพักม้าแห่งหนึ่ง จึงสั่งให้หยุดพักและรับประทานอาหาร
ฉู่เสียนถูกสาวใช้ปลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางขยี้ตาพลางถามว่า “ยามใดแล้ว?”
บนศีรษะของชุนหยาและชุนเซียงยังมีหยาดฝนเกาะอยู่ พวกนางเปิดม่านแล้วยื่นกาน้ำชาให้ พลางกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เหนียงเหนียง ถึงสถานีพักม้าแล้ว คืนนี้พวกเราจะพักค้างที่โรงเตี๊ยม องค์รัชทายาทตรัสว่าพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง ฝนตกหนักยิ่งนัก”