“อย่าคิดว่าเมื่อครู่เปิ่นกงอยู่ข้างนอกแล้วไม่ได้ยิน เด็กคนแรกของไท่จื่อเฟยกำลังจะถูกทำร้ายจนแท้งอยู่แล้ว เจ้ายังคิดจะปกป้องเสิ่นเหลียงเยวี่ยนอีกหรือ ไท่จื่อ นั่นเป็นลูกของเจ้าแท้ ๆ บัดนี้เจ้าหลงผู้หญิงจนไม่สนใจแม้แต่ลูก ถึงกับยังกล้าพูดจาไร้ยางอายช่วยนางแก้ต่างอีก!”
ไท่จื่อเฟยพลันประหนึ่งเห็นผู้ช่วยชีวิต นางดิ้นรนร่ำไห้หมายจะลงจากเตียง “เสด็จแม่ เสด็จแม่...โปรดคืนความเป็นธรรมให้หม่อมฉันด้วย นี่เป็นลูกคนแรกของหม่อมฉันแท้ ๆ กลับถูกสกุลเสิ่นทำร้าย...”
เซียวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าไม่นานก็หันไปมองฮองเฮาอย่างจริงจัง
“เสด็จแม่ กระหม่อมมิได้หมายความเช่นนั้น เพียงอยากส่งคนไปตรวจสอบให้ละเอียดอีกครั้ง เทศกาลไหว้พระจันทร์มีผู้คนมากมาย บางทีอาจมีผู้ไม่หวังดี...”