ด้วยเหตุนี้ เมื่อใจว้าวุ่นสับสน นางจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องทางสกุลเสิ่นอยู่ชั่วขณะ กล่าวได้ว่ากลับทำให้เฉิงฮุยสกุลเสิ่นได้ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก
ก่อนหน้านี้สกุลเสิ่นมีอารมณ์หม่นหมอง ทว่าระยะนี้องค์รัชทายาทเสด็จไปปลอบพระทัยติด ๆ กัน ทั้งยังให้บ่าวไพร่ช่วยเกลี้ยกล่อม
นับว่าในที่สุดนางก็ทำใจได้บ้าง ไม่กินอะไรไม่ลงทุกวันอีกแล้ว
สีหน้ากลับดูดีขึ้นไม่น้อย
“เหนียงเหนียง ท่านคิดได้ก็ดีแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าพูดไม่ผิด อดทนสักครั้งเถิด วันข้างหน้าท่านกับองค์รัชทายาทยังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกยาวนาน ขอเพียงยังมีความผูกพันตั้งแต่วัยเยาว์ องค์รัชทายาทย่อมไม่มีทางทอดทิ้งท่าน” ตงเสวี่ยกุมมือสกุลเสิ่นไว้
เฉิงฮุยสกุลเสิ่นถอนหายใจ “ข้าเพียงไม่เคยต้องทนรับความอัปยศเช่นนี้”