บทที่ 007 อนุภรรยา
เซียวเสวียนจิ่งชะงักไป “เจ้าลงหมากเป็นด้วยหรือ?”
ฉู่เสียนลูบกล่องหมากอย่างไม่ใส่ใจ
“ก็เล่นไปเรื่อยเปื่อยเพคะ หม่อมฉันเพิ่งให้หม่าเฉียนไปยกสำรับ คาดว่าอีกไม่นานก็คงมา ก่อนกินข้าวพวกเราหาอะไรทำฆ่าเวลากันเถิด”
ขณะเอ่ย นางก็อุ้มกระดานหมากเข้ามาใกล้แล้ว วันนี้นางสวมเสื้อกระโปรงผ้าแพรจีบสีฟ้าน้ำทะเล
เพียงขยับตัว ชายกระโปรงก็พลิ้วไหวราวระลอกคลื่นบนผืนน้ำ
ประกอบกับหลายวันนี้ได้รับการบำรุงจนผิวพรรณขาวผ่อง เอวก็ยังไม่กลมขึ้นเพราะครรภ์แก่ นางจึงดูราวกับก้อนข้าวเหนียวเนื้อนุ่มนวลแวววาว
เซียวเสวียนจิ่งมองนางอยู่สองครา
ไม่นานนัก
ทั้งสองก็ขยับไปนั่งที่โต๊ะ
คนละฝั่ง
ทว่าหลังจากนั้นท่าทีของเซียวเสวียนจิ่งกลับขอไปทีอย่างยิ่ง
ดูคล้ายไม่คิดจะประลองหมากกับฉู่เสียนอย่างจริงจัง
เพียงเพราะเบื่อหน่ายเท่านั้น
เขาจึงลงหมากไปพลาง หยิบคัมภีร์เล่มหนึ่งจากข้างกายขึ้นมาอ่านฆ่าเวลาไปพลางอย่างไม่ใส่ใจ
ท่าทางชวนให้คนอยากทุบตีเป็นที่สุด
โชคดีที่ฉู่เสียนไม่โกรธ
ก็แค่เล่นสนุกเท่านั้น
อีกทั้งนางเคยเรียนหมากล้อมมาบ้างในยุคปัจจุบัน มิใช่ว่าไม่รู้อะไรเลย ต้องขอบคุณบิดามารดาที่บังคับให้นางเรียน
นางจึงจับจ้องว่ารัชทายาทวางหมากแต่ละเม็ดไว้ตรงไหน
จากนั้นจะขยับไปทางใดบนกระดาน
นางคีบหมากดำซึ่งได้เดินก่อน คำนวณอย่างตั้งใจ
แล้วจึงวางลงไปดัง “กึก”
กระทั่งผ่านไปสองเค่อ
รัชทายาทก็มองหมากขาวของตนที่ถูกกินไปก้อนใหญ่ด้วยสีหน้าเงียบงันอย่างหาได้ยาก ก่อนเอ่ยอย่างมีนัย “เจ้าลงหมากเป็น”