เซียวเสวียนจิ่งทอดพระเนตรบ่าวไพร่เหล่านั้นอย่างเย็นชาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมา “ไม่มีอะไร เราแค่มาดูเจ้า”
ฉู่เสียนดึงพระองค์เข้ามาโดยไม่ใส่ใจ “เช่นนั้นก็ดีเพคะ หม่อมฉันเพิ่งให้สาวใช้ไปชงนมวัวมา พระองค์จะเสวยด้วยกันสักหน่อยหรือไม่เพคะ?”
เซียวเสวียนจิ่งยังมิได้เสวยอะไรจริง ๆ พอตื่นบรรทมก็เสด็จมาที่นี่ทันที บัดนี้จึงเริ่มเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง ถึงขั้นคิดจะอบรมบ่าวไพร่เหล่านั้นสักสองสามคำ ทว่าฉู่เสียนกลับฉุดพระองค์ให้เดินเข้าไปด้านในอย่างฉับพลัน จนความสนใจของพระองค์ถูกเบี่ยงเบนไปเสียก่อน
ชุนหยากับชุนเซียงคุกเข่าอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน กว่าจะถอนหายใจออกมา แล้วจึงเช็ดเหงื่อและลุกขึ้น
……
หลังเสวยอาหารร่วมกับองค์รัชทายาทเสร็จแล้ว
ทั่วทั้งร่างของฉู่เสียนก็อุ่นขึ้นไม่น้อย
เซียวเสวียนจิ่งเห็นเศษอาหารติดอยู่ตรงมุมปากนาง จึงขมวดพระขนง หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้อย่างเป็นธรรมชาติ แล้วบีบแก้มนางเบา ๆ