เหล่าสมาชิกกองโจรลอยกลางทะเลจ้องมองเกาะเคลื่อนที่นั้นด้วยความหวาดกลัว
“บนหลังอสูรยักษ์นั่น… มีคนอยู่!”
พวกเขานึกขึ้นได้ว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม เหมือนว่าจะมาตามหาหลินเป่ยใช่ไหม?
ยังไม่ทันเจอหลินเป่ย กลับเจออสูรยักษ์เสียก่อน นี่มันบ้าอะไร?
แล้วบนอสูรยักษ์นั่นยังมีคนอีก หรือว่าหลินเป่ยถูกอสูรยักษ์นี่จัดการไปแล้ว?
หรือว่าอสูรยักษ์ตัวนี้จะเป็นของหลินเป่ย?
บางคนกลืนน้ำลาย ความกลัวแพร่กระจายไปทั่วกองเรือ
หลินเป่ยก็จำลอยกลางทะเลได้เช่นกัน
ช่วยไม่ได้ ก็ใครใช้ให้ลอยกลางทะเลอวดรูปตัวเองในช่องแชทล่ะ
หลินเป่ยยกยิ้มมุมปาก คนรู้จักกันเก่าแก่เลยนี่ ในที่สุดก็ได้พบกัน
“เข้าไปใกล้ ๆ”
เต่าดำหันหัวเรือช้า ๆ มุ่งหน้าไปยังกองเรือ
แค่คลื่นที่เกิดจากการเคลื่อนตัว ก็ทำให้เรือฝั่งลอยกลางทะเลโคลงเคลงอย่างรุนแรง
สมาชิกกองโจรลอยกลางทะเลตื่นตระหนกสุดขีด บางคนหัวไม่เร็วพอ ยังนึกไม่ถึงว่าคนบนเรือคือหลินเป่ย
ส่วนลอยกลางทะเลที่จำหลินเป่ยได้แล้วนั้น มือเท้าเย็นเฉียบ ตัวเองไปหาเรื่องสัตว์ประหลาดอะไรเข้าเนี่ย
ตุ้บตั่บ ๆ ทำไงดี ทำไงดี?
เต่าดำหยุดที่หน้ากองเรือ
ลอยกลางทะเลฝืนทำเป็นสงบ เอ่ยทักทาย “สวัสดีครับ พวกเราเป็นผู้เล่นที่หลงเข้ามาในน่านน้ำนี้ พวกคุณก็เป็นผู้เล่นเหมือนกันเหรอครับ?”
หลินเป่ยทำสีหน้ากึ่งยียวน มาเสแสร้งกับข้าสินะ!
ในช่องแชท แกไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย
“อ้อ? จำข้าไม่ได้หรือ?” หลินเป่ยยืนอยู่บนพื้นที่สูง มองลงมาจากที่สูง