เมืองเต่าดำออกเดินทางต่อ แต่หลินเป่ยมีข้อสันนิษฐานที่ต้องพิสูจน์
เมืองเต่าดำจอดอยู่ในเส้นทางเดินเรือ
เรือรบพิทักษ์ระดับห้าสามลำพาเรือสนับสนุนระดับสี่สามลำแยกตัวออกจากเมืองเต่าดำ มุ่งหน้าสู่น่านน้ำเบื้องหน้า
เรือรบหลายลำแล่นออกไปทุกทิศทางพร้อมกัน ไม่ได้ตามเส้นทางที่กำหนด
เขาออกสำรวจน่านน้ำใกล้เคียงในแนวขวาง อยากดูว่านอกเส้นทางมีสิ่งใดซ่อนอยู่หรือไม่
กองเรือแยกย้ายค้นหาอยู่กว่าชั่วโมง
ซากลอยบนผิวทะเลน้อยลงเรื่อย ๆ อสูรสมุทรก็บางตา
ยิ่งห่างเส้นทางมากเท่าไร ทรัพยากรยิ่งน้อยลง กระทั่งหีบสมบัติก็ไร้เงา
จางเฟยกับพวกรายงานสิ่งที่พบให้หลินเป่ยทราบทันที
หลินเป่ยขมวดคิ้ว เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
นอกเส้นทางเดินเรือไม่มีอะไรเลย ระบบนี่บีบให้คนเดินตามเส้นทางชัด ๆ
เขาเลิกอ้อมค้อม สั่งให้จางเฟยคุมกองเรือกลับเข้าเส้นทาง เดินหน้าต่อไป
แผนที่ทะเลยังมีจุดเขียวเพียงจุดเดียว แต่พอแล่นตามเส้นทางไปข้างหน้า ทรัพยากรก็อุดมขึ้นชัดเจน
หีบสมบัติลอยผ่านผิวน้ำ เริ่มจากระดับเหล็กดำ ระดับสัมฤทธิ์ก็ไม่ใช่ของหายาก
กองเรือรุกคืบไปพลางเก็บไปพลาง ห้องสินค้าเต็มอย่างรวดเร็ว
ทรัพยากรจำนวนมากถูกขนย้ายสู่เมืองเต่าดำไม่ขาดสาย แล้วแยกประเภทจัดเก็บในคลัง
เนื้อชิ้นแรก รสชาติดีแท้
ขณะนั้นเอง จางเฟยส่งข้อความจากเรือฉิวนิวมา
“เจ้าสำนัก ด้านหน้าพบเกาะ!”
เกาะ เป็นจุดทรัพยากรชั้นดีมาตลอด
หลินเป่ยไม่คิดพลาด มุ่งหน้าสู่เกาะทันที
ไม่นานนัก ก็มองเห็นโครงร่างของเกาะ