บนชายหาด สมาชิกหน่วยอารักขาเห็นฝูงหมาป่าพุ่งออกมา ทั้งหมดตื่นตัวทันที
ทหารแนวหน้าชักดาบ แนวหลังตั้งขบวนรบ
จางเฟยก้าวไปข้างหน้า มือวางบนด้ามดาบ พร้อมลงมือทุกเมื่อ!
"พวกเดียวกัน"
เสียงของหลินเป่ยดังมาจากท้ายฝูงหมาป่า
หมาป่าหอนฟ้าวิ่งสี่ขาออกจากฝูง บนหลังหมาป่ายักษ์ขนสีเทาเงินสูงสามเมตรคือหลินเป่ย
เมื่อสมาชิกหน่วยอารักขาเห็นชัดว่าใครมา ดาบทั้งหมดก็เก็บเข้าฝัก
จางเฟยเดินเข้าไป สายตาจับจ้องที่หมาป่าอารักขาด้านหลังหมาป่าหอนฟ้า
หมาป่าอารักขาสามตัวสูงระดับหัวไหล่เกือบสองเมตร ขนสีเทาเข้ม ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็ง
อาใหญ่ร่อนลงจากฟ้า ปีกยังไม่ทันหุบก็เล็งไปที่อีกตัว
"คนละตัว เลือกเอง
จากนี้หมาป่าพวกนี้คือพาหนะของหน่วยอารักขาเต่าดำ"
หลินเป่ยมองเจตนาของพวกนั้นออก จึงพูดขึ้น
อาใหญ่กับจางเฟยไม่มีทีท่าจะเกรงใจหลินเป่ยเลย ท่วงท่าที่หลินเป่ยขี่หมาป่าเมื่อครู่ เท่มาก!
ชายชาตรีคนไหนจะไม่มีความฝันอยากมีพาหนะเท่ ๆ
ทหารเก๋าหลายคนเริ่มทำความคุ้นเคยกับหมาป่าธรรมดา เลือกพาหนะของตัวเอง
พูดตามจริง พลังของหมาป่าพวกนี้ช่วยยกระดับพวกเขาได้ไม่มากนัก เพราะพวกเขาเองก็แข็งแกร่งไม่ใช่เล่น
แต่จะเก่งหรือไม่นั้นเป็นแค่ชั่วคราว ส่วนจะเท่หรือไม่นั้นเป็นนิรันดร์
ส้มน้อยวิ่งลงมาจากเรือป้าซย่า เพียงมองปราดเดียวก็เล็งหอนฟ้า
ยังไม่ทันเอ่ยปาก หอนฟ้าก็ก้มหน้าส่งเสียงพ่นลมใส่นาง พ่นหมอกน้ำแข็งใส่หน้านางกระจุย
ส้มน้อยตาเบิกค้าง จ้องเขม็งไปที่หลินเป่ย
"แม้แต่เจ้ายังรังแกข้า!"
ส้มน้อยตะโกนพลางเช็ดหน้า ดวงตายังเต็มไปด้วยความปรารถนา