หลินเป่ยยืนอยู่บนลานโล่งกลางเขตที่พักอาศัย มองดูโรงอาหารที่เพิ่งสร้างใหม่ตรงหน้า
คราวนี้มีคนมาใหม่ 23 คน
รวม 17 คนก่อนหน้านี้ ตอนนี้เมืองเต่าดำมี 40 คนพอดี
โรงอาหารที่มี 50 ที่นั่งกับเคาน์เตอร์จ่ายอาหารหนึ่งส่วน ก็สร้างเสร็จเรียบร้อย
ต่อจากนี้ไป ที่นี่คือที่กินข้าวของชาวเมืองทั่วไป
"คนไม่น้อยแล้ว ต้องตั้งกฎได้แล้ว" หลินเป่ยพิงประตูโรงอาหาร คิดในใจ
รอให้คนมากขึ้นอีก แค่อาศัยความขยันทำงานคงไม่ได้
ใครทำมากใครทำน้อย ใครมีส่วนร่วมมากใครมีส่วนร่วมน้อย ต้องมียอดบันทึกไว้
ระบบแต้มยังไงก็ต้องทำ แต่ตอนนี้คนยังควบคุมได้ เอาไว้คิดก่อน
สิ่งที่เขาใส่ใจมากกว่านั้นคืออีกเรื่องหนึ่ง
เมืองเต่าดำขายอาวุธ ขายอาหาร ขายน้ำในช่องซื้อขาย มีแก่นคริสตัลเข้าไม่น้อย
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ต่างอะไรกับกองโจรผู้เล่นอื่น แค่ของดีกว่า ชื่อเสียงดีกว่านิดหน่อย ยังห่างจากที่หลินเป่ยคาดหวังอยู่อีกไม่น้อย
ความพิเศษของเมืองเต่าดำอยู่ตรงไหน จะให้ทุกครั้งที่ประกาศทั่วเซิร์ฟก็อาศัยแค่ "หลินเป่ยอัพเลเวลอีกแล้ว" ทุกทีไม่ได้
หลินเป่ยพิงกำแพงเมือง ขมวดคิ้ว
"การค้าคือเส้นทางสำคัญที่สุดของเมืองเต่าดำ แต่อาศัยแค่ขายของคงไม่ทำให้ความพิเศษของเมืองเต่าดำเด่นขึ้นมาได้หรอก"
ส้มน้อยนั่งยองอยู่ข้าง ๆ กินแตงโมเย็นฉ่ำ ได้ยินเขาพูดกับตัวเอง ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง
"ไอดอลไม่ต้องกังวลหรอก บางทีอาจจะรีบแก้ได้เร็ว ๆ ก็ได้"
หลินเป่ยหันไปมองนาง
"ใช่แล้ว จะกังวลทำไม" จู่ ๆ เขาก็หัวเราะ
"บางทีอาจจะรีบแก้ได้เร็ว ๆ ก็ได้ ว่ามั้ย ส้มน้อย"
ส้มน้อยกัดแตงโม กระพริบตา รู้สึกว่าไอดอลพูดเป็นนัย ๆ แต่ก็คิดไม่ออก