รอยยิ้มของหลี่เฉิงแข็งค้างบนใบหน้า
“ท่…ท่านผู้นำ ข้าไม่ได้ทำ ท่านคงเข้าใจผิด…”
“เรื่องที่เจ้าคิดในใจ สัตว์เลี้ยงของข้าได้ยินหมดแล้วเมื่อกี้”
หลินเป่ยชี้ไปที่อูคงบนไหล่
“ลิงตัวนี้ชื่ออูคง ความสามารถของมันคือการอ่านใจคน
สิ่งที่เจ้าคิดอยู่ในใจ มันรู้แจ้งหมด
เจ้าอยากเอาพิกัดกองเรือของจางเฟยไปแลกตำแหน่งในกองโจรอื่น เจ้าจึงเอาตำแหน่งของเขาบอกให้พวกนั้น ใช่ไหม?”
ใบหน้าของหลี่เฉิงซีดเผือดทันที
“ข้าเปล่า! ท่านอาศัยอะไร…”
“อาศัยอะไร?” หลินเป่ยหันไปหาจางเฟย “เจ้าเชื่อข้าหรือเชื่อเขา?”
จางเฟยกำหมัดแน่น
“ท่านผู้นำ ข้าเชื่อท่านแน่นอน”
เขาหันไปมองคนด้านหลังอีก
“แล้วพวกเจ้าล่ะ?”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นก่อน
“ท่านหลินเป่ยจำเป็นต้องหลอกพวกเราหรือ? ท่านต้องการอะไรจากพวกเรา? ต้องการที่พวกเราไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันหรือ?”
อีกคนก็ก้าวออกมา
“ใช่แล้ว ถ้าท่านผู้นำไม่ยื่นมือช่วย พวกเราคงตายกันหมดแล้วเมื่อกี้ คำพูดของท่านพวกเราเชื่อ”
ไม่มีใครพูดแทนหลี่เฉิง
ริมฝีปากของหลี่เฉิงสั่นระริก ยังอยากพูดอะไรอีก จางเฟยก็กระชากคอเสื้อเขาไว้แล้ว
“ข้ารับเจ้าไว้หลายวัน แบ่งอาหารให้ แบ่งน้ำให้”
เสียงของจางเฟยสั่นเทา
“แล้วไอ้เวรนี่เกือบทำให้พวกเราตายกันหมด”
เขาลากหลี่เฉิงไปที่ขอบกำแพงเมือง
หลี่เฉิงดิ้นรนพลางตะโกน
“พี่จาง! พี่จาง ข้าผิดไปแล้ว! ข้าพลั้งไปชั่ววูบ!”
เอาล่ะ หลักฐานมัดตัวแน่นแล้ว!
จางเฟยไม่สนใจเขา ผลักด้วยสองมือ
หลี่เฉิงพลิกข้ามกำแพงเมือง ตกลงไปในทะเล
น้ำกระเซ็นขึ้น
เถาของเถาหนามเคลื่อนไหว เมล็ดหนึ่งถูกยิงออกมาจากดอกตูม กระแทกใส่ร่างของหลี่เฉิง