หลินเป่ยชำเลืองมองแผงสถานะ
พลังงานสองหมื่นกว่าจุด ดูเหมือนเยอะ แต่ขยับนิดเดียวก็หมดแล้ว
เขาเปิดแผงควบคุมสัตว์ เจอปลาคริสตัล
เลเวลสี่อัประดับห้า สี่พันพลังงาน
ยืนยันอัประดับ
บนตัวปลาคริสตัลส่องแสงน้ำเงินเข้ม การอัประดับเริ่มขึ้น
ในบ่อปลา ร่างมันใหญ่ขึ้นอีก จากยาวสองกว่าเมตรเกือบถึงสามเมตร
ร่างโปร่งใสวนหนึ่งรอบในบ่อ หางฟาดน้ำกระเซ็น
ยังดีที่คราวนี้เต่าดำอัประดับ พื้นที่บ่อปลาก็กว้างขึ้นอีกไม่น้อย
ไม่งั้นคงไม่พอให้ปลาคริสตัลว่ายจริง ๆ
[อัประดับสำเร็จ]
[ควบคุมสัตว์: ปลาคริสตัล (เลเวล 5)]
[คุณสมบัติ: ผลิตน้ำจืดได้ 80,000 ลิตรต่อวัน]
[การอัประดับต้องใช้: พลังงาน × 50,000]
[ผลตอบรับสัญญา: พลังโล่น้ำแข็งแกร่งขึ้น, ร่างกาย +0.2]
กระแสอุ่นจาง ๆ ไหลเข้าสู่ร่าง ไม่มีผลอะไรมากนัก
หลินเป่ยดูพลังงานที่เหลือ เงินไม่พอใช้อีกแล้ว!
ต้นปีกแสงต้องใช้หกหมื่น เถาหนามต้องสี่หมื่น อูคงต้องห้าหมื่น รู้สึกจนต้องหกหมื่น สักตัวก็อัประดับไม่ได้
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ขยี้หว่างคิ้ว
"ฉันนี่จนจริง ๆ"
จะงัดเอาแก่นคริสตัลจากผู้เล่นมาได้ยังไงอีก นี่แหละปัญหา
หลินเป่ยกลอกตาไปมา ไอเดียต่าง ๆ ผุดขึ้น
ยิ่งหาเงินได้เร็ว กลับยิ่งขาดเงิน
ตอนนี้หลินเป่ยถึงได้เข้าใจปัญหาของพวกเจ้าสัวยุคก่อนหน้าเสียที
กำลังคิดอยู่ เสียงแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้น
เที่ยงคืนตรง กิจกรรมล้อมล่าอสูรสมุทรสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ
ร้านค้าแต้มแลกของครั้งสุดท้าย แต้มที่เขาเก็บไว้พอดีแลกหีบสมบัติทองคำได้หนึ่งใบ