ยามค่ำคืน หลินเป่ยเปิดกระป๋องอาหาร
หยิบขนมปังอีกก้อน กับน้ำหนึ่งขวด
นี่คืออาหารเย็นของเขา
ส่วนเต่าดำ ระหว่างทางมันก็หม่ำๆ ดื่มๆ ไปเรื่อย คงพออิ่มไปครึ่งท้อง
ถ้าเดี๋ยวไม่อิ่ม ก็เอาปลามาเพิ่มอีกหน่อยคงพอ
กินไปไม่กี่คำ หลินเป่ยก็รู้สึกไม่ถูกปาก
ตัวเองไม่ใช่ตาแก่ไร้น้ำยา จะให้กินแต่ขนมปังแห้งๆ ทุกวันได้ยังไง!
ถ้ามีหม้อหุงข้าวสักใบก็ดีสิ
น่าเสียดายที่ยานพาหนะเลเวลหนึ่งไม่มีห้องครัว
ไม่ใช่แค่นั้น นอกจากไม่มีครัวแล้ว ยังไม่มีแม้แต่ห้องที่พอจะกันลมหลบฝนได้
หลินเป่ยอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองฟ้าไร้เมฆ คงไม่ตกใช่ไหม!
ต้องรีบพยายามอัปเกรดเป็นเลเวลสอง ดูสิว่าจะหาห้องกับครัวได้ไหม
แบบนั้นถึงจะนับว่าใช้ชีวิตจริงๆ เสียที
หลินเป่ยเช็ดปาก หยิบเบ็ดตกปลาออกมา ตั้งใจจะตกปลาต่อ
ก่อนหน้านี้อดนอนจนเคยตัว แถมร่างกายตอนนี้ก็ดี พลังงานเต็มเปี่ยม เลยไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด
เพิ่งจะเหวี่ยงสายเบ็ดออกไป หมายจะตกปลาเพิ่ม
แล้วเขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ใต้ทะเลมีบางอย่างกำลังแอบมอง
แสงเรืองๆ จุดแล้วจุดเล่า สว่างขึ้นในความมืด
นั่นคือดวงตาของอสูรทะเล
เต็มไปหมด อย่างน้อยก็หลายสิบตัว
หลินเป่ยกุมหอกแน่น พร้อมเปิดช่องแชท
ในช่องแชทระเบิดความโกลาหลแล้ว
“เฮ้ย! พวกนายดูใต้ทะเลสิ! ตาเรืองแสงเต็มเลย!”
“ฉันก็เห็น อยู่ใต้แพลำไผ่ฉันนี่แหละ ตกใจแทบตาย”
“ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ ช่วงคุ้มครองมือใหม่อสูรทะเลไม่โจมตีเองหรอก”
“จริงป่ะ?”
“ระบบบอกว่า ภายในสามวันจะไม่โจมตียานพาหนะเอง ไม่น่าหลอกนะ”