“ไปตายเสีย!”
เมื่อกัวเสียงมองเจ้าหนอนตัวน้อยที่มีกลิ่นอายปีศาจบุปผาติดกาย ความโศกเศร้าและความรู้สึกผิดในใจพลันแปรเปลี่ยนเป็นจิตสังหาร
เคร้ง!
แสงเย็นวาบออกจากฝัก!
เขากดข้อมือลง กระบี่ยาวเล็งไปยังเจ้าหนอนสีม่วงบนพื้น แล้วฟาดฟันลงตรง ๆ!
เจ้าหนอนที่ดิ้นรนอยู่บนพื้นคล้ายสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร จู่ ๆ มันก็พลิกตัว ดวงตากลมดำใสกระจ่างคู่หนึ่งสบเข้ากับสายตาของกัวเสียง
หึ่ง!
เสียงหึ่งดังขึ้นฉับพลันจากส่วนลึกในห้วงความคิดของกัวเสียง
เขากลับสัมผัสได้จากดวงตาของเจ้าหนอนตัวนี้ถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ ความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า และคำวิงวอนของผู้ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง!
มันกำลังขอให้เขาช่วยหรือ?!
หัวใจกัวเสียงกระตุก แขนขยับเพียงเล็กน้อย ปราณกระบี่เฉียดผ่านข้างกายเจ้าหนอน กรีดพื้นดินเป็นร่องยาว ปลายกระบี่หยุดค้างเหนือร่างของมันเพียงนิดเดียว
เจ้าหนอนกะพริบตากลมเล็ก ๆ ร่างสั่นไหว ก่อนจะกระพือปีกบางที่เปื้อนเลือดสกปรกอย่างสุดแรง
หึ่ง ๆ ๆ...
มันบินโซเซขึ้นจากพื้นอีกครั้ง มุ่งตรงไปหาหวังเมิ่งเหวิน
กัวเสียงหรี่ตาลง กำลังจะขยับตัว ทว่าเจ้าหนอนกลับร่อนลงบนหน้าผากของหวังเมิ่งเหวินอย่างแผ่วเบาเสียก่อน
แปะ
เจ้าหนอนหมอบอยู่ระหว่างคิ้วของหวังเมิ่งเหวิน ปากของมันพลันอ้าออก ส่วนท้องพองขึ้นแล้วหดลงอย่างแรง!
ฟู่—
ชั่วพริบตาต่อมา พิษสีม่วงดำทั้งหมดในร่างหวังเมิ่งเหวินก็กลายเป็นวังวนหมอกสีม่วง พวยพุ่งเข้าไปในปากของเจ้าหนอน!
ไม่เพียงเท่านั้น เลือดพิษเหนียวข้นที่เคลือบอยู่บนเปลือกนอกของมันก็ถูกกระดองของเจ้าหนอนสลายและดูดซึมเข้าไปด้วย!
ซู่ ๆ ๆ...