“คุณหนูใหญ่ช่างมีสายตาเฉียบคม กัวผู้นี้ไม่กล้าปิดบังขอรับ”
กัวเสียงสบตาคุณหนูใหญ่อย่างสงบนิ่ง ก่อนกล่าวเสียงขรึมว่า “ก่อนหน้านี้กัวผู้นี้อยู่ที่ภูเขาเยี่ยนโหลว แต่โชคร้ายถูกยอดฝีมือผู้บำเพ็ญมารจากสำนักกลืนจันทร์ล้อมสังหารโดยเจตนา เกือบเอาชีวิตไม่รอด!”
“ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือ ก่อนหน้านี้กัวผู้นี้ลงมือสังหารศิษย์คนหนึ่งของสำนักกลืนจันทร์ คนผู้นั้นมีนามว่าหานซานซง”
“อีกทั้ง... ในสำนักหลิงเต้ายังมีศิษย์อยู่หลายคนที่ไม่ลงรอยกับกัวผู้นี้”
“หากกัวผู้นี้ยังอยู่ในสำนักหลิงเต้าต่อไป หอกที่เห็นยังหลบง่าย ธนูที่ซ่อนอยู่ยากจะป้องกัน ชีวิตนี้เกรงว่าจะต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของผู้บำเพ็ญมารกับคนถ่อยเข้าสักวัน!”
“เจ้าสังหารหานซานซงหรือ? ใจกล้าไม่น้อยเลย”
แววประหลาดใจวาบผ่านใบหน้าคุณหนูใหญ่ ก่อนนางจะยิ้มขึ้นมา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหานซานซงผู้นั้นเป็นใคร?”
“เขาไม่ใช่ผู้บำเพ็ญมารธรรมดา หากเป็นญาติสายตรงของสายผู้อาวุโสตระกูลหานแห่งสำนักกลืนจันทร์”
“ตระกูลหานในสำนักกลืนจันทร์ขึ้นชื่อเรื่องปกป้องพวกพ้องและผูกใจเจ็บมาแต่ไหนแต่ไร เจ้าสังหารทายาทสายตรงของพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงการซุ่มโจมตีเจ้าที่ภูเขาเยี่ยนโหลวเลย ต่อให้เจ้ายังไม่ตายแม้แต่วันเดียว การลอบสังหารของตระกูลหานก็คงไม่มีวันยุติ!”
กัวเสียงหุบปาก ไม่กล่าวสิ่งใด เพียงมองนางเงียบ ๆ
“ช่างเถิด วิชาพลิกเมฆาของเจ้าหาได้ยากจริง ๆ”
คุณหนูใหญ่ไม่ได้จงใจทำให้กัวเสียงลำบาก นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับคำขอ “เห็นแก่ไมตรีที่เจ้าช่วยหอรวมสมบัติไว้ก่อนหน้านี้ การคุ้มครองนี้ ข้าอนุญาต”