「ศิษย์พี่ ระวัง!」
กัวเสียงมองหมอกม่วงเข้มข้นที่พุ่งตรงเข้าใส่ศิษย์พี่ใหญ่ แล้วตะโกนเสียงกร้าว
หวังเมิ่งเหวินระแวดระวังปีศาจดอกไม้นี้อยู่เงียบ ๆ มาตลอดแล้ว ในชั่วพริบตาระหว่างความเป็นความตาย พลังวิญญาณทั่วร่างพลันปะทุขึ้น แปรเปลี่ยนเป็นเงาลวงตาสี่ห้าร่างที่ยากจะแยกจริงเท็จ ก่อนหลบหลีกไปคนละทิศทาง!
วิชาตัวเบาชุดนี้ หากนางใช้ในยามปกติ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณช่วงปลายก็ยากจะระบุตัวจริงได้ในชั่วพริบตา
ทว่าหมอกม่วงสายนั้นกลับไม่หลงกลเงาลวงตาแม้แต่น้อย มันหักเลี้ยวกลางอากาศอย่างฉับพลัน!
ฉึบ!
เพียงชายเสื้อถูกเฉียดโดน กระแสความเย็นอันชั่วร้ายและรุนแรงก็ไหลไปตามเส้นชีพจร พุ่งเข้าสู่แขนขาและอวัยวะภายในของหวังเมิ่งเหวินอย่างบ้าคลั่ง!
「อึก...」
หวังเมิ่งเหวินรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เสียงครางเจ็บปวดอู้อี้เอ่อล้นจากลำคอ ร่างทั้งร่างร่วงลงจากกลางอากาศ!
「เดรัจฉานชั่วช้า จะหนีไปไหน!」
ขณะที่กัวเสียงกำลังเตรียมสู้ตาย เสียงตวาดกร้าวพลันดังขึ้น
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
แสงกระบี่สีเขียวสลับแดงแปดเก้าสายพุ่งทะยานเข้ามาจากทุกทิศทาง!
ครืน!
「อ๊าก!」
ดอกไม้กินซากอสูรส่งเสียงร้องประหลาดแหลมสูง
กลีบดอกขนาดใหญ่กลีบหนึ่งถูกแสงกระบี่เหล่านั้นฟาดฟันจนขาดร่วงลงมา พร้อมโลหิตหนองสีเขียวคล้ำที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า กระแทกพื้นแล้วส่งเสียงฉ่า ๆ ปล่อยควันขาวลอยขึ้น!
เงาร่างหลายสายเหินเวหาเข้ามา ทั้งหมดล้วนเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน!
หัวใจของกัวเสียงเต้นกระหน่ำอย่างห้ามไม่อยู่
เหตุการณ์บนภูเขาเยี่ยนโหลวในค่ำคืนนี้ผิดไปจากที่ทุกคนคาดการณ์ไว้อย่างสิ้นเชิง!