เสียงวัวร้องครั้งนั้นปลุกคนไปกว่าครึ่งหมู่บ้าน
กัวเสียงเดินไปถึงหน้าบ้านชายชราที่พบเมื่อกลางวัน แล้วยกมือเคาะประตูสองสามครั้ง «ท่านผู้เฒ่า ข้าเอง»
ประตูเปิดแง้มออก ชายชรายื่นศีรษะออกมาครึ่งหนึ่ง พลางถามอย่างระมัดระวัง «เซียนซือ ท่าน...»
«ข้ากำจัดสิ่งชั่วร้ายนั่นแล้ว ต่อไปพวกท่านไม่ต้องกังวลอีก»
ชายชราเบิกตากว้างในทันที «กำ...กำจัดแล้วหรือ?!»
«อืม»
กัวเสียงพยักหน้า «ท่านไปบอกคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านเถิด»
ไม่ถึงเวลาจุดธูปหนึ่งดอก ชาวบ้านกว่าครึ่งหมู่บ้านก็พากันมาล้อมอยู่รอบ ๆ ชายชราผมขาวมีคนประคองเดินมาหากัวเสียง แล้วทำท่าจะคุกเข่าลงอีกครั้ง
«อย่า!»
กัวเสียงรีบประคองเขาไว้ «ท่านผู้เฒ่า อย่าคุกเข่าเลย!»
«เซียนซือ ท่านเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคนทั้งหมู่บ้านของพวกเรา!»
«เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น»
กัวเสียงกล่าว «ข้ายังต้องรีบกลับสำนักไปรายงานผล จึงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว»
ชาวบ้านพยายามรั้งเขาไว้กินข้าว แต่เขาร้อนใจอยากกลับสำนัก จึงปฏิเสธทั้งหมด
เมื่อกลับถึงสำนักหลิงเต้า กัวเสียงไม่ได้กลับถ้ำพำนัก แต่ตรงไปยังหอรับภารกิจทันที «ผู้อาวุโสโอ»
ผู้อาวุโสโอเห็นเขาแล้วถามอย่างลังเล «เจ้า...กลับมาจากหมู่บ้านเซี่ยเถียนแล้วหรือ?»
«ขอรับ ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว»
กัวเสียงวางถุงเก็บของลงบนโต๊ะ พลางยิ้มกล่าว «สิ่งชั่วร้ายอยู่ในนี้ ขอผู้อาวุโสตรวจสอบ»
ผู้อาวุโสโอมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนเทสิ่งของในถุงเก็บของออกมาทันที พอเห็นกลุ่มเส้นผมสีดำ สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันใด
«เส้นไหมวิญญาณทมิฬ?! นี่เป็นของสำนักกลืนจันทร์! เจ้าสังหารคนของสำนักกลืนจันทร์หรือ?»