“อู๋เส้าเฉิน ไปที่แผนกการเงินรับเงินเดือนหน่อย พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว”
ในออฟฟิศ ชายวัยกลางคนผมบางพุงยื่นนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวกว้าง พูดกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ทำไมล่ะ?” อู๋เส้าเฉินถามด้วยสีหน้าโกรธเคือง
ที่จริงเขาพอเดาได้ว่ามันคือเรื่องอะไร ก็แค่เมื่อคืนไปเจอเรื่องไม่เข้าตาเข้า มันเป็นเรื่องแค่นี้เอง จะขนาดนั้นเลยเหรอ?
“ก็เพราะฉันเป็นเจ้านาย...” ชายวัยกลางคนพูดอย่างสะใจ
“ไอ้แกนี่คงกลัวฉันจะไปพูดจาประจบประแจงมั้ง...” อู๋เส้าเฉินคิดในใจ
ถึงจะอยากบอกว่าเขาไม่ใช่คนปากโป้ง แต่พอคิดดูอีกทีก็ไม่จำเป็นแล้ว เจ้านายแบบนี้ต่อให้อยู่ต่อก็ไม่แน่ว่าจะกลั่นแกล้งเขาสารพัน
“จะไล่ฉันออกก็ได้ แต่ตามกฎหมายแล้ว บริษัทที่เลิกจ้างพนักงานฝ่ายเดียวต้องจ่ายค่าชดเชยสามเดือน” อู๋เส้าเฉินพูด จะไปแล้วก็ต้องเอาผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด
“แกคิด...” ชายวัยกลางคนกำลังจะด่าแต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าถ้าเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต ภรรยาจอมโหดที่บ้านรู้เข้าก็จะยุ่ง จึงได้แต่กลั้นโทสะพูดว่า “ฉันจะแคร์เงินแค่นั้นเหรอ? รีบไปแผนกการเงินเอาตังค์แล้วไสหัวไปซะ”
ไม่นาน อู๋เส้าเฉินก็รับเงินเดือนจากแผนกการเงิน เก็บของแล้วเดินออกมาจากบริษัท มองดูผู้คนพลุกพล่านบนท้องถนน จู่ๆ ก็ไม่รู้จะไปทางไหน จบมหาวิทยาลัยมาสองปี ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แถมตอนนี้ยังตกงานอีก ในเมืองแถวนี้ ตื่นขึ้นมาปุ๊บก็ต้องใช้เงิน ถ้าไม่มีรายได้ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังไม่กล้าใส่ไส้กรอก
“ช่างเถอะ หางานใหม่ดีกว่า” อู๋เส้าเฉินคิด
ทว่าในตอนนั้นเอง โปสเตอร์ผืนหนึ่งก็ปลิวมาปิดหน้าเขา อู๋เส้าเฉินดึงออกมาดู เป็นภาพโปรโมทเกม《เทวโองการ》เกมที่โด่งดังไปทั่วโลกเมื่อเร็วๆ นี้
เดือนที่ผ่านมา โฆษณาของ《เทวโองการ》แทบจะถาโถมราวน้ำท่วม ได้ยินว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์หลักของเกมนี้ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่ในอารยธรรมปัจจุบัน แต่เป็นผลผลิตที่ก้าวข้ามยุคสมัย ส่วนที่มาของซูเปอร์คอมพิวเตอร์นั้นไม่ได้เปิดเผย เกมนี้พัฒนาโดยบริษัทเกมออนไลน์ยักษ์ใหญ่ห้าอันดับแรกของโลกร่วมกันผ่านซูเปอร์คอมพิวเตอร์หลัก มีความสมจริงถึง 100% หมายความว่าภายในเกม ประสาทสัมผัสทั้งห้าจะเหมือนกับในโลกความเป็นจริงทุกอย่าง
“เป็นเกมที่ก้าวข้ามยุคสมัยจริงๆ นั่นแหละ” อู๋เส้าเฉินถอนหายใจด้วยความทึ่ง เสียดายที่เล่นเกมนี้ไม่ได้ใช้คอมพิวเตอร์ แต่ต้องซื้อหมวกเกมมาสวมถึงจะเล่นได้
“ให้ตายเถอะ หมวกใบเดียวขายตั้งหนึ่งหมื่น ทำงานมาสองปีเงินเก็บฉันไม่เคยถึงห้าหลักเลยสักครั้ง”
“เฮ้ เดี๋ยวนะ ไม่ถูกสิ เพิ่งได้เงินเดือนสามเดือนมา หนึ่งหมื่นห้าร้อยบาทพอดีเลยนี่นา ไม่งั้น...” อู๋เส้าเฉินเริ่มใจเอน เกมนี้ต่างจากเกมทั่วไปโดยสิ้นเชิง บอกได้เลยว่ามีความเป็นไปได้ไม่จำกัด ตรงนี้ในฐานะคนที่เล่นเกมบ่อยๆ อย่างอู๋เส้าเฉินพอจะมองออก
แต่ถึงจะเชื่อในตัวเกม ก็ไม่เชื่อในตัวเองเท่าไหร่ เพราะเกมนี้เปิดให้ผู้เล่นทั่วโลกเล่น ตอนนั้นเหล่าเทพนักเล่นเกมในวงการและพวกเศรษฐีที่เงินเหลือใช้คงเลือกเกมนี้เป็นอันดับแรกแน่นอน ถึงแม้ตัวเองจะเคยเล่นเกมมาไม่น้อย แต่ฝีมือ... ยังไงก็เทียบกับพวกนั้นไม่ได้อยู่ดี
“นี่คือการพนันครั้งใหญ่” อู๋เส้าเฉินพึมพำกับตัวเอง เพราะเงินหนึ่งหมื่นแทบจะดูดเลือดดูดเนื้อเขาจนหมดตัว เหลืออีกไม่กี่ร้อยในเมืองแบบนี้คงอยู่ได้ไม่กี่วัน นับเฉพาะเงินเดือนวันนี้ ที่จริงในบัญชีเหลืออยู่แค่สองร้อยบาท หมายความว่าถ้าในเกมหาเงินไม่ได้ ถึงสิ้นเดือนเขาจะจ่ายค่าเช่าห้องไม่ได้ด้วยซ้ำ
“ให้ตายเถอะ เล่นเลย ข้างมาก็นอนใต้สะพาน ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยหางานทำก็ได้ ที่สำคัญตัวเองก็ชอบเล่นเกมอยู่แล้ว โอกาสแบบนี้พลาดไม่ได้”
ว่าทำก็ทำ อู๋เส้าเฉินนั่งแท็กซี่อย่างฟุ่มเฟือยไปยังจุดขายหมวกเกมที่ใกล้ที่สุด ทำไมจนขนาดนี้แล้วยังนั่งแท็กซี่? เพราะ《เทวโองการ》เปิดให้เล่นจริงตอนเที่ยงวันนี้ และตอนนี้ก็เกือบสิบโมงแล้ว เขาจะไม่ให้รีบได้ยังไง ตั้งแต่ตัดสินใจเล่นแล้ว ยังไงก็ต้องไม่ยอมแพ้ใครอยู่แล้ว
มาถึงจุดขาย เห็นแถวยาวเหยียด อู๋เส้าเฉินก็อดทอดถอนใจกับความฮอตของเกมนี้ไม่ได้ หมวกเกมขายมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว ได้ยินว่าคนต่อคิวซื้อทุกวันมากมายมหาศาล ตอนนี้จะเปิดเซิร์ฟอยู่แล้ว ยังมีคนเยอะขนาดนี้อีก
อู๋เส้าเฉินต่อคิวนานกว่าชั่วโมงกว่าจะซื้อหมวกเกมได้ เช็คเวลา 11:25 น. รีบโบกแท็กซี่อีกคันกลับบ้าน ระหว่างทางยังเร่งให้คนขับเร็วๆ พอถึงบ้านก็ 11:50 น. แล้ว
จู่ๆ ก็รู้สึกหิว นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้กินข้าวเช้า เดี๋ยวเข้าสู่เกมไปแล้วคงไม่ออกมาสักพัก ร่างกายคงรับไม่ไหว
ตอนนี้จะทำกับข้าวหรือออกไปกินข้างนอกก็ไม่ทันแล้ว เลยคุ้ยเขี่ยหาของในบ้าน สุดท้ายไปเจอขนมปังถุงหนึ่งที่ตกอยู่ใต้เตียงมานานเท่าไหร่ไม่รู้ เห็นว่าซองยังไม่ได้แกะ อู๋เส้าเฉินก็ไม่คิดอะไรมาก ฉีกซองแล้วจัดการเรียบในพริบตา
เรอออกมาหนึ่งที อู๋เส้าเฉินค่อยๆ สวมหมวกเกม ตอนนี้เวลา 11:55 น.
“เฮ้ ทำไมรู้สึกปวดท้องเล็กน้อยวะเนี่ย”
สติของอู๋เส้าเฉินเข้าสู่เกมอย่างรวดเร็ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือฉากอันยิ่งใหญ่อลังการ นี่คือสนามรบ สัตว์อสูรมากมายนับไม่ถ้วนบดบังท้องฟ้าโจมตีมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่อยู่เบื้องล่าง บนพื้นดินก็มีสัตว์อสูรมากมายไล่ล่ามนุษย์ที่หนีตาย ผู้ที่ถูกตามทันแทบทุกคนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
และในหมู่มนุษย์ก็มีผู้แข็งแกร่งมากมายต้านทานการโจมตีของสัตว์อสูร มีทั้งจอมเวทที่สวมเสื้อคลุมสูงศักดิ์ ลอยอยู่กลางอากาศร่ายเวทธาตุต่างๆ ถล่มสัตว์อสูรด้านล่างเป็นวงกว้าง
มีพลธนูที่ถือคันธนูยิงใส่สัตว์อสูรกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง
มีอัศวินโล่ที่ยกโล่ยืนอยู่ด้านหน้า ปิดประตูเดียวต้านหมื่นทัพ
มีนักรบที่ถือขวานรบฝ่าเข้าไปในฝูงสัตว์อสูรเจ็ดรอบแปดรอบ
ก็มีนักฆ่าที่เคลื่อนไหวอย่างลึกลับ ค่อยๆ ฆ่าสัตว์อสูรที่เลือดเหลือน้อย
ด้านหลังฝูงชน เหล่ามนต์เรียกผู้รักษาที่สวมชุดขาวราวกับนางฟ้าบริสุทธิ์ คอยเติมเลือดให้เพื่อนร่วมทีมไม่หยุด
นี่คืออาชีพทั้งหกของเทวโองการ ได้แก่ จอมเวท, พลธนู, อัศวินโล่, นักรบ, นักฆ่า และ มนต์เรียกผู้รักษา
ถึงผู้แข็งแกร่งของมนุษย์จะไม่น้อย แต่ก็ต้านทานกองทัพสัตว์อสูรที่บดบังท้องฟ้าไม่ไหว สุดท้ายทั้งสนามรบมนุษย์ตายหมด สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนคำรามอยู่ในสนามรบ ราวกับกำลังอวดชัยชนะของพวกมัน
อู๋เส้าเฉินมองฉากตรงหน้าด้วยความตะลึง ความรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริงทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว น่ากลัวเกินไป ไม่เหมือนเกมเลยสักนิด เหมือนเรื่องจริงที่เกิดขึ้นมากกว่า
ในขณะที่อู๋เส้าเฉินกำลังตะลึง ฉากก็เปลี่ยนไป จู่ๆ อู๋เส้าเฉินก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องโถงใหญ่ เสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้น:
“กำลังสแกนคลื่นสมอง...”
“สแกนเสร็จสิ้น...”
“กำลังเก็บตัวอย่างเลือด...”
จู่ๆ อู๋เส้าเฉินก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หนังหัว
“อะไรกัน หมวกเกมยังเจาะคนได้อีกเหรอ?”
รออยู่พักใหญ่กว่าจะได้ยินเสียงประกาศของระบบ...
“เก็บตัวอย่างเลือดเสร็จสิ้น กำลังผูกดีเอ็นเอ...”
“ผูกเสร็จสิ้น”
“กำลังยืนยันตัวตน...”
ชื่อ: อู๋เส้าเฉิน
เลขบัตรประชาชน: 32**********8517
อายุ: 24
สัญชาติ: จีน
ได้ผูกบัตรธนาคารให้คุณแล้ว คุณสามารถทำธุรกรรมเงินสดในเกมได้
...
“นี่มันเกมเหรอ?...”
อู๋เส้าเฉินมองพื้นที่ตรงหน้าด้วยสายตาเหมือนเจอผี นี่แค่สแกนครั้งเดียวก็รู้เรื่องทะเบียนบ้านครบถ้วนขนาดนี้เลยเหรอ น่ากลัวขนาดนั้นเลย?”},