“เอาล่ะ ไม่พูดมากแล้ว ผมมีเวลาจำกัด เริ่มกันเลย!”
หวยจื้ยวานกวักมือเรียกเซี่ยเหวยไห่ อีกฝ่ายรีบเดินเข้าไป ล้วงเอกสารฉบับหนึ่งกับกล่องสีแดงออกจากกระเป๋า แล้วส่งให้เขาอย่างเป็นทางการ
“สวี่หลิน!”
“ครับ!”
สวี่หลินยืดตัวตรงทันที สีหน้าเคร่งขรึม
หวยจื้ยวานเปิดเอกสาร กระแอมเบา ๆ ก่อนอ่านด้วยเสียงดังกังวานว่า
“เอกสารฉบับที่ 102 กรมตำรวจ”
“เนื่องจากสหายสวี่หลินแสดงความกล้าหาญ ไม่หวั่นเกรงอันตราย และมีผลงานโดดเด่น ทั้งยังเชิดชูเกียรติของชาติและเป็นแบบอย่างแก่ตำรวจ ในปฏิบัติการหลายครั้ง ได้แก่ คดีลักทรัพย์ครั้งใหญ่ 9·26 คดีฆาตกรรม 9·28 คดียาเสพติดครั้งใหญ่ และการไล่ล่าบริเวณชายแดน... หลังจากกองบัญชาการเมืองเจียงหยุนพิจารณาแล้ว จึงเสนอเรื่องต่อกรมตำรวจภูธรจังหวัด และเมื่อกรมตำรวจประชุมพิจารณาแล้ว มีมติมอบบันทึกความดีความชอบชั้นหนึ่งให้สหายสวี่หลินหนึ่งครั้ง ขอให้สหายสวี่หลินพยายามต่อไป รักษาความสงบเรียบร้อยและปราบปรามอาชญากรรม...”
ทันทีที่คำสั่งถูกอ่านจบ สวี่หลินก็รู้สึกเหมือนมีเสียงหึ่งดังขึ้นในหัว ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่
บันทึกความดีความชอบชั้นหนึ่ง!
เขาได้รับบันทึกความดีความชอบชั้นหนึ่งแล้ว!
ความยินดี ความตกใจ และความฮึกเหิม อารมณ์หลากหลายปะทุขึ้นในใจ
แต่เมื่อนึกถึงฉินต้าลี่ที่พลีชีพไป เขาก็อดรู้สึกหม่นหมองขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
ใคร ๆ ก็พูดกันว่า ในต้าเซี่ย การสร้างผลงานความดีความชอบนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
เหรียญตระการชั้นสามรับทั้งที่ยังยืน ความดีความชอบชั้นสองรับทั้งที่นอนอยู่ ส่วนบันทึกความดีความชอบชั้นหนึ่ง ญาติต้องเป็นผู้รับแทน
เมื่อพูดอย่างนี้แล้ว ตัวเขาก็นับเป็นข้อยกเว้นอย่างแท้จริง