กลุ่มคนเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักผู้ป่วยของสวี่หลิน
คนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าคือเซี่ยเหวยไห่
ในเวลานี้ เซี่ยเหวยไห่กลับมีท่าทีอ่อนน้อมอยู่บ้าง เขาคอยยิ้มพูดคุยกับคนหลายคนที่ตามหลังมาไม่ขาดปาก พลางนำทางทุกคนไปยังห้องพักผู้ป่วย
หวงเหวยหานเดินอยู่รั้งท้าย ราวกับเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
ที่จริงเขาอยากเป็นคนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเสียด้วยซ้ำ ไม่เห็นหรือว่า ทั้งกั๋วเหลียงจากสถานีตำรวจเมืองตะวันออกกับเติ้งจื้อกั๋วจากสถานีตำรวจเมืองตะวันตก ต่างทำตัวเหมือนลูกน้องคอยติดตาม ยิ้มประจบอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา
เซี่ยเหวยไห่เพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากด้านใน เสียงเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับกำลังถูกทรมาน
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป ไม่แม้แต่จะเคาะประตู ก็ผลักประตูพรวดเข้าไปทันที
สองผู้หลักผู้ใหญ่ที่ถูกห้อมล้อมราวกับดาวล้อมเดือนก็ทำเช่นเดียวกัน คนกลุ่มใหญ่เบียดกันเข้าไปจนแทบทำกรอบประตูหลุด
แต่เมื่อเข้าไปข้างใน พวกเขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ดวงตาถูกพันด้วยผ้าก๊อซ
ส่วนหญิงสาวที่งดงามเกินบรรยาย กำลังกัดข้อมือซ้ายของชายหนุ่มอยู่ ทั้งคู่จ้องตากัน คนทั้งห้องต่างชะงักงัน
ดวงตาคู่งามของเยาเอียมองกลุ่มคนที่จู่ ๆ ก็กรูกันเข้ามา ครู่ต่อมาเธอจึงได้สติ รีบปล่อย “อาหาร” ที่คาบอยู่ในปาก แก้มพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที
“เอ่อ…ลุงเซี่ย ฉัน…” เธออยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงได้แต่หยิกแขนสวี่หลินอย่างแรง