สวี่หลินอ่านรายชื่อจนครบ แล้วจึงมองหลินซู่ด้วยสายตาเย็นชา “ฉันไม่เพียงจับเธอด้วยมือของตัวเองได้เท่านั้น แต่ยังลงโทษเธอได้โดยไม่ต้องมีคำให้การแม้แต่คำเดียว”
ประโยคสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ทำลายแนวป้องกันทางจิตใจของหลินซู่ลงโดยตรง
พูดตามตรง สวี่หลินดูแคลนผู้หญิงอย่างหลินซู่มาก
หน้าตาไม่สวยไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่ถ้าออกมาทำให้คนอื่นตกใจ นั่นก็เป็นความผิดของเธอแล้ว
ส่วนเรื่องที่เธอทำร้ายนักเรียนมามากมาย ยิ่งสมควรตายหมื่นครั้งก็ยังไม่สาสม
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็เป็นตัวแทนของผู้บังคับใช้กฎหมาย จะใช้อำนาจตามอำเภอใจหรือบิดเบือนกฎหมายเพื่อประโยชน์ส่วนตัวไม่ได้
ก่อนหน้านี้ที่เขาไม่ไปหาเรื่องหลินซู่ ไม่ใช่เพราะลืมความชั่วที่ผู้หญิงคนนี้ทำ แต่เป็นเพราะเขาไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย
แต่ตอนนี้...เขาได้รับอนุญาตจากเซี่ยเหวยไห่แล้ว เรื่องนี้จึงไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป
หนึ่งชั่วโมงก่อน หวงเหวยหานได้ส่งลูกน้องไปเชิญเหยื่อและครอบครัวของพวกเขามาที่กองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรม เพื่อสอบสวนและรวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับความผิดทั้งหมดที่หลินซู่ก่อไว้อย่างละเอียด
หลินซู่ เธออย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปจากที่นี่อีก
ต่อมา ภายใต้การสอบสวนของหวงเหวยหาน เรื่องฉาวโฉ่ของตระกูลหลินมากมายก็ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา ทั้งหลินเจิ้งเหอสมคบคิดกับผู้บริหารในเมือง ลำเลียงผลประโยชน์ และทำร้ายนักเรียนโรงเรียนตำรวจ เป็นต้น
กระทั่ง...คดีทำร้ายร่างกายโดยเจตนา คดีฆาตกรรม และคดีอื่น ๆ อีกเป็นชุด ต่างก็ปรากฏขึ้นมาให้เห็นทั้งหมด
หวงเหวยหานเริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที หลินเจิ้งเหอก็ถูกนำตัวมาที่กองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรม