เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้หมู่บ้านหนานหัววุ่นวายไปทั้งหมู่บ้าน
บรรดาเจ้าของบ้านต่างโทรศัพท์แจ้งนิติบุคคล ส่วนทีมรักษาความปลอดภัยก็กรูกันไปถึงด้านนอกวิลล่าหมายเลข 6 แล้ว เมื่อพวกเขาเห็นสวี่หลินเดินออกมาจากวิลล่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
แววตาของสวี่หลินเย็นชา สายตาราวกับสัตว์ร้าย
พวกยามเหล่านั้นล้วนเป็นคนธรรมดา อย่างมากก็แค่ผ่านการฝึกมาช่วงหนึ่ง จะเคยเห็นสายตาเช่นนี้ที่ไหนกัน แต่ละคนจึงถอยกรูดออกไปทันที
“ดูแลพี่ชายของผมให้ดี”
เขาพูดเสียงเข้ม ก่อนหันหลังพุ่งเข้าไปในความมืดเบื้องหน้า เพียงไม่กี่วินาทีก็หายไปจากสายตาของทุกคน
“หัวหน้าหวัง ทำยังไงดี?”
“หัวหน้าหลี่ ผมจะไปรู้ได้ยังไง?”
หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยทั้งสองมองหน้ากัน ต่างก็ทำหน้าเหรอหรา
พวกเขามองเสี่ยวลู่ที่นอนจมกองเลือด ก่อนรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา
หลังจากตรวจดูอาการแล้ว หัวหน้าทั้งสองก็มีสีหน้าเคร่งเครียด
บาดเจ็บสาหัส อันตรายถึงชีวิต
หวอ...หวอ...หวอ...
ในจังหวะนั้นเอง แสงไฟก็สาดวูบวาบมาจากด้านหลัง รถตำรวจและรถพยาบาลมาถึงแทบจะพร้อมกัน
โครมคราม...
ร่างปราดเปรียวหลายร่างกระโดดลงจากรถตำรวจ ทุกคนถือปืนอยู่ในมือและรีบกรูกันไปยังหน้าวิลล่า
ส่วนรถพยาบาลที่ตามมาก็มีแพทย์สองคนกับพยาบาลสามคนลงมา พวกเขาเร่งฝีเท้าไปยังหน้าวิลล่า
หวงเหวยหานเห็นทีมรักษาความปลอดภัยสองทีมอยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ไม่เห็นวี่แววของสวี่หลิน จึงถามทันทีว่า “คนของเราอยู่ไหน?”
“หัวหน้าหวง หมายถึงตำรวจจราจรคนนั้นหรือครับ?” หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งถาม