สวี่หลินรู้สึกร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก
ถ้าเดาไม่ผิด ฆาตกรคงยังไม่ได้ออกจากหมู่บ้านหนานหัว
เผลอ ๆ …อาจยังไม่ออกจากวิลล่าหลังนั้นด้วยซ้ำ
บางครั้งสถานที่ที่อันตรายที่สุดก็คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ประโยคนี้ไม่ได้ไร้เหตุผล
เพราะเป็นช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเย็น รถจึงติดขัด แท็กซี่แล่นได้ไม่เร็ว
ยิ่งมีตำรวจจราจรนั่งอยู่เบาะหลัง ใจของเขาก็ยิ่งตึงเครียด
เส้นทางที่ปกติใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงกว่า คราวนี้กลับกินเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่ารถจะจอดลงหน้าประตูหมู่บ้านหนานหัว
สวี่หลินจ่ายเงินแล้วลงจากรถ ก่อนรีบตรงไปยังป้อมรักษาความปลอดภัยด้านนอกหมู่บ้าน
ด้านนอกป้อมมียามสองคนเฝ้าอยู่ ส่วนข้างในมีอีกคนหนึ่ง
เมื่อเห็นสวี่หลินวิ่งเข้ามา พวกเขาต่างชะงักไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมตำรวจจราจรคนนี้ถึงรีบร้อนวิ่งมาที่นี่
“คุณตำรวจ มีธุระอะไรหรือครับ” ยามคนหนึ่งเอ่ยถาม
สวี่หลินตอบว่า “เปิดประตู ผมจะเข้าไป”
ยามชะงักไป ก่อนกล่าวว่า “ขออภัยครับคุณตำรวจ ที่นี่เป็นหมู่บ้านระดับหรู คนที่จะเข้าไปได้ต้องเป็นเจ้าของบ้าน หรือมีเจ้าของบ้านหรือคนในครอบครัวพาเข้าไปครับ ไม่อย่างนั้นก็ต้องมีหนังสือราชการสำหรับปฏิบัติหน้าที่”
จะล้อเล่นกันหรือไง สองวันนี้หมู่บ้านหนานหัวถูกขโมยขึ้นบ้านไม่เว้นวัน จนบรรดาเจ้าของบ้านพากันเดือดดาล
คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านล้วนเป็นคนมีเงิน หรือไม่ก็มีอำนาจมีบารมี บริษัทจัดการหมู่บ้านแทบจะร้องไห้เป็นสายเลือด จำต้องเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย
นอกจากยามสามคนที่ป้อมแล้ว ข้างในยังมีทีมลาดตระเวนอย่างน้อยสองทีม รวมสิบสองคน คอยตรวจตราตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง