สวี่หลินพาหวงเหวยหานกับตำรวจอีกสามคนนั่งรอเงียบ ๆ อยู่ในห้องทำงาน ราวหนึ่งชั่วโมงผ่านไป จนถึงตีหนึ่ง จางกงก็รีบร้อนกลับมาที่กองกำกับพร้อมแฟลชไดรฟ์ในมือ
ข้างหลังเขายังมีผู้จัดการจากบริษัทโทรคมนาคมมือถือตามมาด้วย สวมแว่นกรอบดำ ท่าทางสุภาพเรียบร้อย แวบแรกเห็นแทบจะนึกว่าเป็นผู้หญิง
สวี่หลินลุกขึ้นทันที หวงเหวยหานกับอีกสามคนก็ลุกตาม
“หัวหน้าจาง เอาบันทึกการโทรของทั้งสามคนมาให้ผม”
เขาเอ่ยขึ้น
จางกงทักทายหวงเหวยหานกับพวก ก่อนจะส่งแฟลชไดรฟ์ที่มีบันทึกการโทรให้สวี่หลิน จากนั้นทุกคนก็พากันนั่งลงหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์
สวี่หลินเริ่มตรวจบันทึกการโทรของผู้เสียชีวิตทั้งสามอย่างรวดเร็ว ไล่ดูทีละรายการอย่างละเอียด
“เปิดคอมพิวเตอร์อีกเครื่องด้วย ผมจะช่วยดู” หวงเหวยหานพูด
พอได้ยินอย่างนั้น หูกังก็เปิดแล็ปท็อปที่อยู่ข้าง ๆ ทันที
“จางกง เราสองคนดูเครื่องเดียวกัน” เฉินหัวเรียกจางกง ทั้งคู่จึงนั่งดูเครื่องเดียวกัน
ไม่นาน ทุกคนก็ก้มหน้าตั้งใจตรวจบันทึกการโทร
บันทึกการโทรย้อนหลังหกเดือนมีมากถึงหลายพันรายการ หากนับรวมข้อความด้วย ยอดก็ทะลุหมื่นรายการ
นี่เป็นงานที่ซับซ้อนและมหาศาลอย่างยิ่ง
ส่วนผู้จัดการจากบริษัทโทรคมนาคมมือถือถูกจัดให้นั่งพักอยู่ข้าง ๆ สวี่หลินบอกให้เขาพักก่อน เพราะอีกสักครู่อาจต้องขอความช่วยเหลือ
เกือบสองชั่วโมงเต็มผ่านไป ในที่สุดทุกคนก็ตรวจสอบบันทึกการสื่อสารทั้งหมดเสร็จ ตอนนั้นดวงตาของแต่ละคนแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย