ฝ่ายส่งกำลังบำรุงของกองบัญชาการเมือง สวี่หลินเดินตามหวงเหวยหานมารับเครื่องแบบ
ทั้งเครื่องแบบประจำฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง เครื่องแบบฤดูหนาว เครื่องแบบปฏิบัติหน้าที่ เครื่องแบบอเนกประสงค์ เสื้อเชิ้ตแขนสั้นและแขนยาว เสื้อชั้นใน เสื้อกันฝน ชุดฝึก และอื่น ๆ อีกมาก รวมกันแล้วเกือบสิบกว่าชุด
สวี่หลินเลือกเสื้อเชิ้ตแขนสั้นชุดหนึ่งแล้วเปลี่ยนใส่ทันที
แต่ตอนที่เขากำลังจะถอดอินทรธนูออกเพื่อเปลี่ยนใหม่ หวงเหวยหานกลับกดมือเขาไว้
“อันนี้ไม่ต้องติดก็ได้”
เขาพูดพลางยิ้ม
สวี่หลินชะงัก มองหวงเหวยหาน แล้วหันไปมองตำรวจอาวุโสที่ดูแลฝ่ายส่งกำลังบำรุง
“หัวหน้าหวง อย่าบอกนะว่าพอย้ายมาฝ่ายสืบสวน ผมต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่?”
ล้อเล่นอะไรกัน อินทรธนูหนึ่งขีดสามดาวของเขาแลกมาด้วยชีวิตเชียวนะ
ถ้าขนาดนี้ยังไม่นับ แล้วจะให้ผมเหนื่อยไปทำไม?
หวงเหวยหานเห็นสีหน้าเขาเริ่มหม่นลง ก็รู้ทันทีว่าเขาคิดอะไรอยู่ จึงหัวเราะแล้วพูดว่า “ไอ้เด็กดื้อ คิดอะไรอยู่กัน? วางใจเถอะ เดี๋ยวผู้กำกับเซี่ยจะมาติดยศให้ด้วยตัวเอง”
“อย่างนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย” สวี่หลินพยักหน้า
อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้สร้างผลงาน ผู้กำกับเซี่ยมาติดยศให้ด้วยตัวเองก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว
“ไปก่อนนะ เหล่าอวี๋” หวงเหวยหานทักทายตำรวจอาวุโสฝ่ายส่งกำลังบำรุง อีกฝ่ายได้ยินแล้วก็เงยหน้าขึ้น ดันแว่นสายตายาวพลางยิ้มตอบว่า “หัวหน้าหวง เดินทางดี ๆ”
จากนั้นเขาก็มองสวี่หลินที่กอดเครื่องแบบใหม่กองโตไว้ แล้วพึมพำเสียงเบา
“ชักจะเกินไปแล้ว! อายุยังน้อยก็เป็นผู้กำกับตำรวจชั้นเอกแล้ว สงสัยใช้เส้นเข้ามาสินะ เฮ้อ! ยุคสมัยตกต่ำลงทุกวัน ไหนเลยจะยังมีคนเหมือนสมัยพวกเรา ที่ยอมพลีชีพและหลั่งเลือดเพื่อศรัทธา...”