สวี่หลิน: “...สายรัดห้ามเลือด! คุณผู้หญิงรวย ถ้าคุณทำแบบนี้อีก ผมทนไม่ไหวจริง ๆ แล้วนะ”
หลี่อี้เฉวียนกับคนอื่น ๆ ต่างมองเยาเอียด้วยความตกตะลึง ในใจทุกคนมีคำถามเดียวกัน ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่?
ติ๊งต่อง!
วินาทีถัดมา โทรศัพท์ของสวี่หลินก็ดังขึ้น
เขาหยิบขึ้นมาดู แล้วเปลือกตาก็กระตุกถี่ ๆ
เยาเอียคว้าโทรศัพท์จากมือเขา เปิดหน้าข้อความ แล้วแสดงแจ้งเตือนการโอนเงินจากธนาคารกับยอดเงินคงเหลือให้หลี่อี้เฉวียนและพวกเห็นเต็มตา
“มาสิ ดูให้ชัด ๆ สองพันล้านน่ะเหรอ นับเป็นอะไรได้? ตอนนี้พวกคุณจะบอกว่าเขารับสินบนไปสองพันหนึ่งร้อยล้านหรือไง?” คุณผู้หญิงรวยพูดจี้ไม่ปล่อย
“คะ...คุณ... นี่ก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าเงินสองพันล้านของเขาไม่ใช่สินบน ไม่ว่ายังไง คนคนนี้ก็ต้องกลับไปกับพวกเราเพื่อรับการสอบสวน” หลี่อี้เฉวียนกัดฟันพูด ทว่าหัวใจกลับเต้นรัว
“ได้! รอดูเลย!”
คุณผู้หญิงรวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง “ฮัลโหล! คุณผู้อำนวยการเหอ ฉันไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน โอนเงินอีกสี่พันห้าร้อยล้านที่เหลือไปเข้าบัญชีของอัยการที่ชื่อหลี่อี้เฉวียนให้ฉัน... ใช่...”
“เชี่ย!” หลี่อี้เฉวียนตกใจจนกระโดดพรวดขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้หน้าตางดงามล่มเมือง แต่แม่งกลับมีวิธีการโหดเหี้ยมยิ่งกว่าพวกเขา นี่มันจงใจใส่ร้ายเขาให้เห็นกันโต้ง ๆ เลยไม่ใช่หรือไง!
“คุณผู้หญิง การกระทำแบบนี้เป็นการใส่ร้ายเจ้าหน้าที่รัฐ ผิดกฎหมายนะ!” หลี่อี้เฉวียนตวาดอย่างโกรธจัด
เยาเอียพูดว่า “แกกล้าแตะต้องผู้ชายของฉัน ต่อให้ไม่ใส่ร้าย ฉันก็จะจัดการแกให้ตาย เชื่อไหมล่ะ...”