หวังฉีดูแข็งกร้าวกว่าชือเจี้ยนหลงที่เพิ่งเจอกันเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด
เจ้าหมอนี่พอโผล่มาก็เอ่ยถามเสียงเย็นทันทีว่า “คุณตำรวจ ผมขอดูบัตรประจำตัวของคุณ”
สวี่หลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตามระเบียบของพวกเขา หากฝ่ายที่ถูกดำเนินการขอดูบัตรประจำตัว ก็จำเป็นต้องแสดงให้ดู
แม้จะไม่ได้หมายความว่าต้องแสดงทุกครั้ง แต่สวี่หลินก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ล้วงบัตรประจำตัวออกมาทันที
“กองสืบสวนสอบสวนคดีอาชญากรรม กองบัญชาการเมือง รองหัวหน้ากองบิน สวี่หลิน!?”
“คุณคือสวี่หลิน!?”
เมื่อเห็นบัตรประจำตัวของสวี่หลิน รูม่านตาของหวังฉีหดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด
ทั่วทั้งเมืองเจียงหยุน ชาวบ้านธรรมดาคงมีไม่กี่คนที่รู้จักชื่อสวี่หลิน ต่อให้เคยได้ยินชื่อนี้ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
แต่สำหรับคนบางกลุ่ม ชื่อสวี่หลินนั้นโด่งดังราวกับฟ้าร้อง
คนกลุ่มพิเศษที่ว่านี้แบ่งได้อย่างชัดเจน
ไม่ใช่คนของทางการ ก็เป็นคนในแวดวงตำรวจ
นอกจากนั้นก็มีอยู่เพียงกลุ่มเดียว คือพวกที่มีความผิดติดตัว
สวี่หลินยิ้มบางๆ มองหวังฉี เจ้าหมอนี่เห็นได้ชัดว่าอยู่ในกลุ่มหลัง
“รองหัวหน้ากองสวี่ ยินดีที่ได้พบ ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้ว”
หวังฉียิ้มพลางยื่นมือออกไป แต่สวี่หลินกลับไม่สนใจ เอ่ยว่า “ตอนนี้พวกเราไปได้หรือยัง”
“ได้ เชิญตามสบาย!”
หวังฉีเปลี่ยนจากท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่ เปิดทางให้ทันที เป็นการส่งสัญญาณว่าสวี่หลินกับพวกไปได้แล้ว
ถ้าเป็นตำรวจนครบาลสืบสวนคนอื่น ต่อให้เป็นหัวหน้าทีมทั้งสามของกอง ก็ต้องถูกเขารั้งตัวไว้ก่อน แต่เมื่อเห็นตัวตนของสวี่หลิน เขาก็เปลี่ยนใจ